Etiket: Varlık ve Zaman

Varlık ve Zaman Işığında Siddhartha: Otantik Varoluş, Deneyim ve Sessiz Bilgelik

tarihinde gönderilmiş tarafından

Martin Heidegger’in Varlık ve Zaman adlı eseri, modern felsefede özne merkezli bilgi anlayışına radikal bir eleştiri getirerek insan varoluşunu (Dasein) “bilme” değil, var-olma temelinde düşünür (Heidegger, 1927/2018). Hermann Hesse’nin Siddhartha romanı ise bireyin hakikati öğretilerde değil, yaşantının kendisinde aramasını konu edinir. Bu çalışma, Siddhartha’yı Heideggerci kavramlar olan Dasein, otantik/otantik olmayan varoluş, gündeliklik (Alltäglichkeit), kaygı (Angst),

okumak için tıklayınız

Clarissa Dalloway ile Varlık ve Zaman: Ontolojik Bir Karşılaştırma

tarihinde gönderilmiş tarafından

Clarissa Dalloway’in İç Dünyası ve Varoluşsal Yüzleşmeler Clarissa Dalloway’in Mrs. Dalloway’deki içsel yolculuğu, bireyin varoluşsal anlam arayışını yansıtır. Roman, Clarissa’nın bir gününü anlatırken, onun zihinsel süreçleri, geçmişle hesaplaşmaları ve toplumsal rollerle çatışmaları üzerinden derin bir iç gözlem sunar. Clarissa, günlük yaşamın sıradan akışında, kendi varlığını sorgular: Hayatının anlamı nedir? Toplumsal beklentilerle bireysel arzuları arasında nasıl

okumak için tıklayınız

Mümtaz’ın İçsel Çatışmaları ve Heidegger’in Varlık ve Zaman Felsefesi Üzerine Bir İnceleme

tarihinde gönderilmiş tarafından

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur romanındaki Mümtaz karakterinin içsel çatışmaları, Martin Heidegger’in Varlık ve Zaman (Sein und Zeit) felsefesiyle derin bir ilişki içindedir. Mümtaz’ın nostaljisi, bireysel varoluşun zamanla ilişkisi ve modernitenin getirdiği anlam arayışı, Heidegger’in Dasein (orada-olan) kavramı, otantiklik ve varlığın zamansallığı gibi temalarla kesişir. Bu inceleme, Mümtaz’ın iç dünyasını Heidegger’in felsefi çerçevesiyle analiz ederek, onun

okumak için tıklayınız

İntihar ve Erdem: Varoluşun Sınırlarında Bir İnceleme

tarihinde gönderilmiş tarafından

Clarissa’nın Anlara Tutunması Virginia Woolf’un Mrs. Dalloway eserinde Clarissa, yaşamın geçici anlarına tutunarak varoluşunu anlamlandırmaya çalışır. Bu tutunma, Albert Camus’nün absürd kavramıyla örtüşür mü? Camus, Sisifos Söyleni’nde absürdü, insanlığın anlam arayışı ile evrenin sessizliği arasındaki çatışma olarak tanımlar. Clarissa’nın anlara sığınması, bu absürdü kucaklama çabası gibi görünebilir; zira o, anlamın yokluğunu kabul ederken, günlük yaşamın

okumak için tıklayınız