insanokur

Hayatımızın dönüm noktalarında, o en kritik kriz anlarında kaskatı kesildiğimiz olur. Bir süpervizyon koltuğunda, bir sevgilinin haklı isyanının karşısında ya da hayatın en somut sorumluluk meydanında boğazımız düğümlenir. İçimizden kopan binbir kelimeye rağmen dışarıya sadece dilsiz bir sessizlik, hırçın bir küskünlük ya da “Ne yapacağımı, ne diyeceğimi bilmiyorum, aklıma hiçbir şey gelmiyor” mızmızlığı dökülür. Kendimizi

İlişkilerin çıkmaza girdiği, maskelerin düştüğü ve o güne kadar örülen tüm narsisistik savunmaların tarumar olduğu o kaçınılmaz bir kırılma anı vardır. İşte o an, ruhun derinliklerinden gelen dilsiz ama gaddar bir ses yankılanır koridorlarda: “Şimdi o sahte tahtından in ve o kadının adaletinin önünde diz çök. Ancak bu dürüstlük seni bir erkek kılabilir.” İlk bakışta

Hayatımız boyunca en çok yorulduğumuz anlar, fiziksel olarak en çok çalıştığımız ya da kilometrelerce yol yürüdüğümüz zamanlar değildir. İnsanı içten içe kemiren, sabah yataktan kalkacak gücü bile elinden alan o mutlak enerjisizlik hali, fizyolojik bir yorgunluktan ziyade ruhsal bir taşeronluğun faturasıdır. Peki, hiçbir şey yapmadığımız, sadece odamızda oturduğumuz ya da bir koltuğa gömüldüğümüz anlarda bile

Darren Aronofsky’nin yönettigi The Fountain (Kaynak) filmi; lineer zamanı paramparça eden anlatısı, görsel sembolizmi ve ölüm-yaşam döngüsüne getirdigi mistik yaklasımla sinema tarihinin en saf, en görkemli bireylesme (individuation) krizlerinden birini beyaz perdeye tasır. Film bizi üç farklı düzlemde (16. Yüzyıl Ispanya’sı, günümüz laboratuvarı ve 26. Yüzyılın uzay boslugu) aslında tek bir adamın, Tommy’nin (Hugh Jackman)

Carl Gustav Jung’un “Rüyalar” adlı eserinde (özellikle kitabın IV. Kısmını oluşturan vaka analizlerinde) ele aldığı en muazzam keşiflerden biri, bilinçdışının kriz ve şifa anlarında iki farklı geometrik ve sembolik dili eşzamanlı olarak kullanmasıdır. Jungiyen psikolojide Simya Sembolizmi ile Mandala Sembolizmi birbirine düşman yapılar değil; ruhun bütünleşme yolculuğunda (bireyleşme / individuation) farklı psikodinamik aşamalara, ihtiyaçlara ve

Carl Gustav Jung’un analitik psikolojisinde hem simya hem de mandala sembolizmi, insan psikesinin bütünlüğe (bireyleşmeye) ulaşma çabasını anlatır; ancak rüyalardaki işlevleri, dilleri ve vurguladıkları aşamalar bakımından belirgin farklara sahiptirler. Bu iki sembolizm dünyası arasındaki temel fark, simyanın ruhsal “dönüşüm sürecine ve çatışmaya”, mandalanın ise bu sürecin yarattığı “düzene, merkeze ve korunmaya” odaklanmasıdır. Verilen kaynaklar ışığında

Rüyalarımızda sık sık merdiven inip çıktığımızı, bazen bu basamakların tehlikeli bir hal aldığını ya da sonu gelmeyen bir yolculuğa dönüştüğünü görürüz. Carl Gustav Jung, rüyalardaki bu “basamak ve merdiven” temasını açıklarken, antik çağların ünlü simyacısı Zosimos’un bir görüsüne atıfta bulunur: “Aydınlığın ve karanlığın on beş basamağını inip çıkmak”. Peki, binlerce yıl öncesinden gelen bu simyasal