Yazar: Özgür Atlas

Hayatımızın dönüm noktalarında, o en kritik kriz anlarında kaskatı kesildiğimiz olur. Bir süpervizyon koltuğunda, bir sevgilinin haklı isyanının karşısında ya da hayatın en somut sorumluluk meydanında boğazımız düğümlenir. İçimizden kopan binbir kelimeye rağmen dışarıya sadece dilsiz bir sessizlik, hırçın bir küskünlük ya da “Ne yapacağımı, ne diyeceğimi bilmiyorum, aklıma hiçbir şey gelmiyor” mızmızlığı dökülür. Kendimizi

İlişkilerin çıkmaza girdiği, maskelerin düştüğü ve o güne kadar örülen tüm narsisistik savunmaların tarumar olduğu o kaçınılmaz bir kırılma anı vardır. İşte o an, ruhun derinliklerinden gelen dilsiz ama gaddar bir ses yankılanır koridorlarda: “Şimdi o sahte tahtından in ve o kadının adaletinin önünde diz çök. Ancak bu dürüstlük seni bir erkek kılabilir.” İlk bakışta

Hayatımız boyunca en çok yorulduğumuz anlar, fiziksel olarak en çok çalıştığımız ya da kilometrelerce yol yürüdüğümüz zamanlar değildir. İnsanı içten içe kemiren, sabah yataktan kalkacak gücü bile elinden alan o mutlak enerjisizlik hali, fizyolojik bir yorgunluktan ziyade ruhsal bir taşeronluğun faturasıdır. Peki, hiçbir şey yapmadığımız, sadece odamızda oturduğumuz ya da bir koltuğa gömüldüğümüz anlarda bile

Darren Aronofsky’nin yönettigi The Fountain (Kaynak) filmi; lineer zamanı paramparça eden anlatısı, görsel sembolizmi ve ölüm-yaşam döngüsüne getirdigi mistik yaklasımla sinema tarihinin en saf, en görkemli bireylesme (individuation) krizlerinden birini beyaz perdeye tasır. Film bizi üç farklı düzlemde (16. Yüzyıl Ispanya’sı, günümüz laboratuvarı ve 26. Yüzyılın uzay boslugu) aslında tek bir adamın, Tommy’nin (Hugh Jackman)

Carl Gustav Jung’un “Rüyalar” adlı eserinde (özellikle kitabın IV. Kısmını oluşturan vaka analizlerinde) ele aldığı en muazzam keşiflerden biri, bilinçdışının kriz ve şifa anlarında iki farklı geometrik ve sembolik dili eşzamanlı olarak kullanmasıdır. Jungiyen psikolojide Simya Sembolizmi ile Mandala Sembolizmi birbirine düşman yapılar değil; ruhun bütünleşme yolculuğunda (bireyleşme / individuation) farklı psikodinamik aşamalara, ihtiyaçlara ve

Carl Gustav Jung’un analitik psikolojisinde hem simya hem de mandala sembolizmi, insan psikesinin bütünlüğe (bireyleşmeye) ulaşma çabasını anlatır; ancak rüyalardaki işlevleri, dilleri ve vurguladıkları aşamalar bakımından belirgin farklara sahiptirler. Bu iki sembolizm dünyası arasındaki temel fark, simyanın ruhsal “dönüşüm sürecine ve çatışmaya”, mandalanın ise bu sürecin yarattığı “düzene, merkeze ve korunmaya” odaklanmasıdır. Verilen kaynaklar ışığında

Rüyalarımızda sık sık merdiven inip çıktığımızı, bazen bu basamakların tehlikeli bir hal aldığını ya da sonu gelmeyen bir yolculuğa dönüştüğünü görürüz. Carl Gustav Jung, rüyalardaki bu “basamak ve merdiven” temasını açıklarken, antik çağların ünlü simyacısı Zosimos’un bir görüsüne atıfta bulunur: “Aydınlığın ve karanlığın on beş basamağını inip çıkmak”. Peki, binlerce yıl öncesinden gelen bu simyasal

Ritüeller (veya ayinler), Jungiyen psikoloji ve antik inanç sistemleri çerçevesinde yalnızca geleneksel veya sıradan törenler değil; insan ruhunu dönüştüren, psikolojik enerji akışını (libidoyu) yönlendiren, koruyucu ve yeniden doğuşu sağlayan büyüsel ve sembolik eylemler olarak tanımlanır. Kaynaklara göre ritüellerin doğası ve temel işlevleri şunlardır: 1. Enerji Dönüşümü ve Şifa (Yantra ve Çuringa): Ritüel vasıtasıyla enerji dönüşümünün

Rüyalarda görülen kare, dörtgen, üçgen ve daire gibi geometrik şekiller, analitik psikolojide insan ruhunun kendi kendini düzenleyen merkezinden (Kendilik) doğan ve bireyleşme (individuation) sürecini resmeden evrensel arketipik sembollerdir. Rastgele ortaya çıkmayan bu formlar, psişik enerjinin, çatışmaların ve ruhsal bütünlük arayışının dilidir. Bu geometrik şekillerin rüyalardaki sembolik anlamları ve birbirleriyle olan ilişkileri şu şekildedir: 1. Daire

Jungiyen psikolojide, rüya analizlerinde ve simya geleneğinde “sol” ve “sağ”, insan ruhunun temelini oluşturan en önemli karşıtlık çiftlerinden (bilinç ve bilinçdışı, aydınlık ve karanlık) birini sembolize eder. İnsan psişesinin yapısı gereği, hiçbir şey karşıtı olmaksızın tam olarak tanımlanamaz; dolayısıyla bilincin ve ruhsal gelişimin var olabilmesi bu iki zıt kutbun mevcudiyetine bağlıdır. Solun Sembolizmi (Bilinçdışı ve

Modern insan kendini rasyonel kalelerin, plaza unvanlarının ve doğrusal zamanı ölçen dijital saatlerin arkasına gizlese de, gece olup bilincin ışıkları söndüğünde ruhun tabanında binlerce yıllık antik bir mesai başlar. Carl Gustav Jung, başyapıtı “Rüyalar” adlı eserinde (özellikle kitabın “Simyayla Bağlantılı Olarak Tekil Rüya Sembolizmi” bölümünde), modern bireyin zihninin derinliklerinde ilk çağların simyacılarıyla tam olarak aynı

Carl Gustav Jung’un “Rüyalar” adlı eserinde (özellikle kitabın “Bireyleşme Süreci” ve “Simya Sembolizmi” bölümlerinde) ele aldığı Kendilik (The Self), analitik psikolojinin ulaştığı en tepe ve en kapsamlı kavramdır. Jung’a göre Kendilik, sadece bilincimizin merkezi olan “Ego”dan ibaret değildir; bilinci, kişisel bilinçdışını ve kolektif bilinçdışını içine alan bütünsel psişenin (ruhun) merkezidir. Kitaptaki referanslar ve analitik ilkeler

Rüyalarımız, gece boyunca zihnimizde rastgele dönüp duran anlamsız görüntüler veya zihinsel atıklar değildir; aksine, insan ruhunun kendi kendini düzenleyen çok hassas bir otoregülasyon (telafi) mekanizmasının ürünleridir,. Eğer rüyalar bize anlamsız ya da saçma geliyorsa, bu onların gerçekten anlamsız olmasından değil, bizim o gece dilini ve bilinçdışının şifreli metnini okumayı bilmememizden kaynaklanır,,. Carl Gustav Jung’un analitik

Carl Gustav Jung’un Psikoloji ve Simya çalışmasında yer alan bu rüya dizisi, bilimsel eğitim almış genç bir adamın on ay boyunca kaydettiği 400’den fazla rüyanın bir kesitidir. Bu rüyalar, rastgele olaylar değil; bilinç ve bilinçdışının uzlaşarak “kendilik” (self) etrafında birleştiği bireyleşme (individuation) sürecini ve bu merkezin sembolü olan mandala motifinin adım adım inşasını resmeder. Kitapta

Jungiyen psikolojinin en dinamik ve gündelik hayatta en sık takındığımız arketipi şüphesiz ki Persona’dır. Latince “maske” anlamına gelen bu kavram, egonun dış dünyaya karşı giydiği sosyal zırhtır. İş hayatındaki profesyonel kimliğimiz, ailemizdeki “hayırlı evlat” rolümüz ya da dernek ve cemiyetlerde üstlendiğimiz o saygın koordinatör/içerik üreticisi duruşumuz birer personadır. Persona, bizi toplumun vahşi beklentilerinden koruyan ve

İnsan ruhunun derinliklerine inmek, çoğu zaman antik bir trajedinin sahne arkasına geçmek gibidir. Psikodinamik ekolün (özellikle Sigmund Freud ve daha sonra Carl Gustav Jung’un) insan gelişimini anlamak için seçtiği en güçlü metaforlar, güç savaşlarının, arzunun ve ihanetin göbeğinden, yani Yunan mitolojisinden beslenir. Çocuğun erken çocukluk döneminde (fallik evre, 3-6 yaş) ebeveynleriyle kurduğu o tekinsiz, yoğun

Persona yalnızca bir film değildir.Ingmar Bergman bu eserle birlikte sinema tarihinin en yoğun psikolojik metinlerinden birini yaratmıştır. Film: üzerine neredeyse rüya benzeri bir deneyim sunar. Jungiyen açıdan bakıldığında ise Persona: personanın çöküşü ve gölgeyle karşılaşmanın dramatik anlatısıdır. Filmin Kısa Yapısı Filmde iki ana figür vardır: Başlangıçta: Ama film ilerledikçe: iki karakter birbirine karışmaya başlar. Kim

Jung, Rüyalar kitabının “Simyayla Bağlantılı Olarak Tekil Rüya Sembolizmi” başlıklı IV. Kısmında, modern ve analitik bir zihne sahip bir insanın rüyalarının nasıl kendiliğinden eski çağların simya, mitoloji ve Doğu mistisizmi sembollerini ürettiğini ve bu sembollerin insanı ruhsal bütünlüğe (bireyleşme sürecine) nasıl taşıdığını anlatır,. Bölümün odaklandığı temel konular şunlardır: 1. Bilimsel ve Önyargısız Bir Zihnin Rüyaları

Mitolojinin ve kolektif bilinçdışının en tekinsiz köşelerinde gezindiğimizde, karşımıza hep o tanıdık ama bir o kadar da ürpertici figür çıkar: Üstü büyüleyici bir kadın, altı ise pullu bir yılan olan, karanlığın içinden bizi izleyen Lamia. İlk bakışta Melusine ile bir akrabalığı var gibi görünse de, Lamia’nın öyküsü çok daha karanlık, çok daha yıkıcı ve simyadaki