Yazar: Özgür Atlas

Avrupa mitolojisinin en gizemli figürlerinden biri olan deniz kızı/yılan kadın Melusine ile Yahudi mistisizmi ve simya geleneğinin tekinsiz ismi Rabbi Eleazar, ilk bakışta farklı dünyalara ait gibi görünebilir. Ancak Jungiyen psikoloji ve simya felsefesinin o alacakaranlık kuşağında bu iki figür, ruhun en derin katmanlarında gerçekleşen o zorlu dönüşümün, yani Opus Magnum’un (Büyük Yapıt) iki ayrılmaz

İnsanlık tarihi boyunca anlatılan tüm mitler, masallar ve rüyalar tek bir coğrafyada vuku bulur: İnsan ruhunun (psyche) karanlık dehlizlerinde. Bilincimizin rasyonel ışığı çekildiğinde, hiyerarşik düzenler çöktüğünde ve ruh simyadaki o en karanlık evreye, nigredo’ya (kara güneş/çürüme) teslim olduğunda, kolektif bilinçdışının kadim arketipleri uyanmaya başlar. Jungiyen perspektiften bakıldığında; Uyuyan Kralın Uyanışı, Psikopomp Hermes ve Paris’in Seçimi,

Rasyonel aklın her şeyi çözebileceğine, dünyayı formüllerle, mantık silsileleriyle ve katı nedensellik bağlarıyla tamamen kontrol altına alabileceğine inandığımız bir çağda yaşıyoruz. Ego, bilinci elinde tuttuğu ve her şeyi sınıflandırdığı sürece kendini güvende hisseder. Ancak insan ruhunun (psyche) derinliklerine doğru bir yolculuğa çıktığımızda, aklın bu tiranlığı en büyük hapishanemize dönüşür. İşte tam bu sınır çizgisinde, teolojinin

Florian Zeller’ın yönettiği ve Anthony Hopkins’in muazzam performansıyla hayat bulan The Father filmi, ilk bakışta demans (bunama) hastalığının yıkıcı etkilerini ve bir babanın zihinsel çöküşünü anlatan trajik bir dram gibi görünür. Ancak filme rasyonel ve tıbbi bir çerçevenin dışından, Jungiyen psikoloji perspektifinden baktığımızda, karşımıza sinematografik bir başyapıta dönüşmüş muazzam bir bireyleşme (individuation) krizi ve ruhsal

Gecenin bir yarısı, hayatınızın en sıkışmış, en belirsiz dönemlerinden birinde uykuya daldığınızı düşünün. Rasyonel zihniniz gündüz boyunca formüller üretmiş, listeler yapmış ama o içsel tıkanıklığı, o yoğun anksiyeteyi bir türlü çözememiştir. Derken bir rüya görürsünüz: Loş, sisli, nereye çıktığı belli olmayan bir sokaktasınızdır. Yanınızda hiç tanımadığınız, yüzünü tam seçemediğiniz ama size tuhaf bir güven veren

Rüya analizinde ve Jung’un simyayla bağlantılı sembolizminde “anima mundi” (dünya-ruhu) kavramı, doğrudan merkezi “kendilik” (self) olan ortak (kolektif) bilinçdışına denk düşmektedir. Kaynaklara göre, rüyalarda ortaya çıkan bazı kozmik ve geometrik motifler anima mundi düşüncesiyle birebir örtüşür ve şu şekillerde karşımıza çıkar: Özetle; rüyalarda deneyimlenen ve insan psikesinin sınırlarını aşan o kapsayıcı merkez (kendilik), eski simyacıların

Carl Gustav Jung’a göre rüyalar ve simya (alkemi) arasındaki ilişki, simyanın salt kimyasal bir madde arayışından ziyade insan ruhunun karanlıktan aydınlığa kavuşmasını (bireyleşme sürecini) anlatan sembolik bir projeksiyon (yansıtma) olmasından kaynaklanır. Jung, tarih, mitoloji veya simya hakkında hiçbir eğitimi olmayan pozitif bilimlerle yetişmiş modern insanların bile rüyalarında eski simya sembollerini kendiliğinden ürettiklerini kanıtlamıştır. Bu durum,

Gustave Flaubert denince akla genellikle taşra can sıkıntısının, burjuva ikiyüzlülüğünün ve realizmin zirvesi olan Madame Bovary gelir. Ancak Flaubert’in hayatı boyunca adeta bir saplantı halinde tekrar tekrar yazdığı, onun en mahrem, en lirik ve en vahşi eseri bambaşkadır: Ermiş Antonius’un Baştan Çıkarılışı (La Tentation de Saint Antoine). Mısırlı bir çileci olan Antonius’un bir gecelik kabusunu

Hristiyan mistisizmi tarihinde bazı figürler yalnızca inançlarıyla değil, iç dünyalarıyla verdikleri mücadeleyle de hatırlanır. Bunlardan biri Anthony the Great, yani “Çölün Aziz Antonius”udur. Onun hikâyesi aslında insan zihninin karanlık bölgelerine yapılan erken bir yolculuktur. Neden Çöle Gitti? Aziz Antonius genç yaşta: Amacı: Tanrı’ya yaklaşmak ve ruhunu arındırmaktı. Fakat çölde onu bekleyen şey sessizlik değil, yoğun

Edebiyat tarihi, insan elinden çıkıp yaratıcısına başkaldıran canavarlarla doludur. Ancak hiçbiri Gustav Meyrink’in 1915 yılında yayımlanan başyapıtı Golem (Der Golem) kadar tekinsiz, psikolojik olarak parça parça edici ve mistik bir derinliğe sahip değildir. Meyrink, Prag’ın dar, loş ve rutubetli Yahudi gettosunun sokaklarını sadece bir mekan olarak kullanmaz; orayı insan bilincinin, bastırılmış korkularının ve kolektif hafızanın

J. T. Bey’in “İnsana Kılavuzluk Eden Anima Mundi” gravürü, hermetik ve ezoterik gelenekte çok katmanlı semboller taşıyan bir imge olarak okunabilir. Özellikle: temalarını bir araya getirir. “Anima Mundi” kavramı Latince’de: “Dünya Ruhu”anlamına gelir. Bu fikir köken olarak: gibi geleneklere dayanır. Anima Mundi Nedir? Anima Mundi düşüncesine göre: evren cansız bir mekanizma değil,yaşayan ruhsal bir bütündür.

Edebiyat, kuyruğunu ısıran bir yılandır. Başladığı yerde biter, bittiği yerde yeniden başlar; yazarın zihninden dökülen her kelime, aslında insanlığın en eski hikayelerini yeni bir deriyle sunmasından ibarettir. Bu kadim döngüyü ve sembollerin edebi derinliğini anlamak için, tarihin tozlu sayfalarında gizemli bir yolculuğa çıkmamız gerekir: Ouroboros’un sonsuzluğundan, Horapollon’un hiyerogliflerine ve oradan da Selecta Hieroglyphica’nın büyüleyici dünyasına…

İnsan uykudayken günah işler mi?Bir rüyada ortaya çıkan arzu gerçekten “bizim” midir? Bu sorular bugün bile rahatsız edici olabilir. Ama bu meseleyle derin biçimde uğraşan ilk büyük düşünürlerden biri Augustine of Hippo idi. Özellikle cinsellik, arzu ve irade üzerine düşündüğü metinlerde Augustinus, rüyalarında ortaya çıkan dürtüler karşısında büyük bir huzursuzluk yaşar. Çünkü onun için mesele

Rönesans dönemi yalnızca sanatın ve bilimin yükselişi değildi. Aynı zamanda insanların: anlamaya çalıştığı büyük bir düşünsel laboratuvardı. Bu dönemin ilginç figürlerinden biri de Jean Thenaud’dır. Onun en dikkat çekici eserlerinden biri olan Traicté de la Cabale, 16. yüzyılda Kabala düşüncesinin Hristiyan mistisizmiyle birleştiği önemli metinlerden biri olarak görülür. Kabala Neden Avrupa’da İlgi Gördü? Kabala aslında

Eğer eski Çin mistisizmi ile modern Batı psikolojisi bir araya gelseydi ortaya nasıl bir eser çıkardı? Sinolog Richard Wilhelm ve analitik psikolojinin kurucusu Carl Gustav Jung’un ortak çalışması olan Altın Çiçeğin Sırrı (veya Altın Çiçeğin Gizi), tam da bu sorunun cevabıdır. Eski bir “Çin Yaşam Kitabı” olan bu eşsiz metin, insan ruhunun derinliklerine ışık tutan