Bir insan ömrünü neye vermeli
harcanıp gidiyor ömür dediğin
yolda kalan da bir yürüyen de bir
harcanıp gidiyor ömür dediğin
yüreğim ürperir kapı çalınsa
esleyen yelimden hile sezerler
künyeler kazınır demir sandıkta
savrulup gidiyor ömür dediğin
dışı eli yakar içi de seni
sona eklenmeli sözün incesi
ayrılık gününü kör dereleri
bölünüp gidiyor nehir dediğin
bir insan ömrünü neye vermeli
para mı onur mu taş dikenli yol
ağacın köküne inmek mi yoksa
çırpınıp duruyor yaprak dediğin
Söz ve müziği Zülfü Livaneli’ye ait olan bu türküyü Hasret Gültekin seslendiriyor
Ayrıca okuyun:
- Cellat: Öldürdükçe çoğalıyorlar, ben tükenmekteyim
- Hasret Gültekin’in oğlu Roni: Onunla gurur duyuyorum
- Sevgili Oğul ! Gazeteciler randevu isteyince önce korktum; ola ki senden ‘rahmetli’ diye söz ederler. – Annen Hace Gültekin
- Hasret Gültekin’den şiirler “Peki öyle olsun hayat.. Zannetme ki pes ettim.”
Bizi takip edinBu yazıyı beğendiniz mi?Yeni yazılardan ilk siz haberdar olun: @insanokurx · @insann_okurr

