“En baştan gireyim kitaba: Bu bir roman mı? Ve hemen olduğu yerde bırakayım soruyu: ‘Roman nedir?’in tartışılması Çocukluğun Soğuk Geceleri”ni ısıtmaz. Tutalım ki roman değil de anlatı, herhangi bir yazınsal metindir elimizdeki, fark etmez. (…) Bence, Çocukluğun Soğuk Geceleri bu güç işi, güç yaşanmış bir yaşantılar öbeğini yazınsallık dışına taşmaksızın aydınlığa çıkarma işini, az rastlanır bir başarıyla gerçekleştirmiş bir roman.
Baştan beri sözünü ettiğim bağlamda ele alınacak olursa; ne bireysellik, ne öznellik, ne sayrılık, ne aykırılık, değerinden bir şey eksiltebilir böyle bir kitabın. (…) Tezer Özlü Kıral yalnızlığın çıldırtıcı boyutlarını, çıldırmanın ve ona bağlı kılgısal koşulların (klinikler, çevrenin kuntluğlu) dehşetini, cinselliğin sevgi ve dostlukla bütünleştiği, yalnızlığa karşı silah olduğu, o silahın tutukluk yaptığı ya da hedefi vurduğu durumları son derece yalın ve temiz bir biçemle, açık ve yürekli bir tutumla anlatıyor. Çocukluğun Soğuk Geceleri kurgusundaki dengeyle, kolaylıkla yinelemeye düşebilecekken, her yineleyişte yeni bir şey söyleme başarısıyla, kusursuz denebilecek dille, olanca yoğunluğuna karşın katılıp kalmayan, hiç-bir şeyi abartmayan, okurun duyarlığına abanmayan duygu düzeniyle ve bütün incelikleriyle, yalnızca ilginç olmakla kalmayan, yazınsallık katında da özgün bir yeri hak eden bir kitap.”
Füsun Akatlı
Milliyet Sanat 15.01.1981
Ayrıca okuyun:
