“Bence, keyif ve istekle yazılmış bir romanın başarı şansı, görev duygusuyla yazılmış bir romandan çok daha yüksektir. Belki Sessiz Ev’deki yapısal değişikliğin anlattığım hikâyeden kaynaklandığını da söylemeliyim, ama eksik de olur bu söz. Sessiz Ev’de anlattığım hikayeyi, onu bazı biçim ve yöntemlerle anlatmanın zevki için de seçtim. Anlatacağım hikâyeyi seçerken onu anlatma yöntemini de seçmiş oluruz çünkü. (…)
Sessiz Ev’in kahramanlarını kurarken, onları önce, tıpkı geleneksel roman kahramanları gibi görsel olarak tasarladım, ama bana daha önemli gelen yan, belki de romanın en önemli yanlarından biri, kahramanların hepsi için teker teker bulmaya çalıştığını ayrı bir anlatı, bir çeşit dil oldu. Sözgelimi, babaanneyi tasarlarken bir cümlenin içine geçmişi, şimdiyi ve geleceği koymanın yollarını aradım. Kolejli Metin için uzun, asabi, saldırgan cümleler kurmaya çalıştım. Recep’in dili kısa, kesin ve dışa dönük olmalıydı vb. (…) Bence bir romanın ana sorunu kahramanların niteliklerinden değil, onlar arasındaki ilişkilerden, romanın düzeninden çıkmalıdır: Temaların birbirini izleyişi, olayların yığılışı, romandaki açık ya da gizli simetri olasılıkları vb. gibi… Bu bakımdan romanın inanılabilir dünyasına hizmet ettikçe roman kahramanlarına her şeyi yaptırmak da mübahtır.”
Orhan Pamuk
Ayrıca okuyun:
