Bin çeşit renkle nakış işlemek / Yiğitliğin alıyla kederin karasıyla / acının sarısıyla, umudun mavisiyle / şarkı söylemek….”
İşte böyle: Şarkı söylemek “gönül haykırması” madem ki.
Annesi Çerkes, anneannesi Çerkes ve maalesef tutucu; Tülay önce ana-babasına, aileye baş kaldıracak. Sonra bütün verili düzene, kurallar silsilesine. Annesiyle hesaplaşması ilginç. “O’nun hayalleri varsa, benim de var (*)… ” (s. 38). İkinci Savaş yıllarında savaşa düşman kesiliyor: “Babam yeniden asker oldu”, “Ekmek almak için mavi karnelerimiz var.” O günleri bir de çocuk gözüyle görmek.
Erdem Buri: Suat Derviş’in yeğeni
Aynı günlerde aynı mekanda, İstanbul’da,