Okuyun ama yutmayın, çiğneyin.
Köksüzlük ve Aidiyet Arasındaki Gerilim Yer, insanın kimliğini inşa ettiği bir zemin, bir başlangıç noktasıdır. Toprak, ev, mahalle ya da bir coğrafya, bireyin kendini tanıdığı ve tanımladığı bir ayna gibidir. Ancak göçmen ve mülteci kimlikleri, yerinden edilme deneyimiyle bu aynayı kırar. Yerinden edilme, sadece fiziksel bir kopuş değil, aynı zamanda varoluşsal bir sarsıntıdır. Birey, tanıdık
okumak için tıklayınızToprağın Kutsallığı ve Hepat’ın Nefesi Hitit mitolojisinde bereket tanrıçaları, özellikle Hepat, toprağın can damarıydı. Hepat, bolluğun, doğurganlığın ve yaşamın sembolü olarak tapınılırdı; onun varlığı, tarlaların verimliliğiyle, tahılın bereketiyle doğrudan bağlantılıydı. Hititler için yemek, yalnızca bedeni doyurmaz, aynı zamanda tanrısal bir lütfun sofraya inmesiydi. Hepat’ın ritüellerinde sunulan ekmekler, şaraplar ve etler, insan ile ilahi arasındaki bağı
okumak için tıklayınızYabancının Yüzü Göçmen ve mülteci, insanlık tarihinin en eski hikâyelerinden birinin kahramanlarıdır: yersiz yurtsuzun hikâyesi. Onlar, sınırların ötesinden gelen, ne tam olarak “bizden” ne de tamamen “öteki” olan figürlerdir. Bu belirsizlik, insanlığın kendi kimlik arayışıyla yüzleşmesini zorlar. Göçmen, bir ayna gibi, toplumların kendilerine bakmasını sağlar; ama bu bakış çoğu zaman rahatsız edicidir. Acaba bu “istenmeme”
okumak için tıklayınızSınırların Yokluğu ve İnsanlığın Düşü Bir sabah uyansak ve haritalar silinmiş olsa; ne nehirler, ne dağlar, ne de insan eliyle çizilmiş çizgiler milletleri ayırıyor. Ütopik bir hayal gibi görünse de, bu düş, insanlığın kadim özlemlerinden birini taşır: özgürce hareket etme, toprağa bağlı olmadan var olma arzusu. Göçmen ve mülteci, bu dünyada yalnızca yolcu olur; kimliklerini
okumak için tıklayınızİlk Adımların Çağrısı Homo sapiens, yaklaşık 300 bin yıl önce Afrika’nın sıcak topraklarında ortaya çıktığında, hayatta kalma içgüdüsüyle hareket etti. İlk göçler, bir avuç insanın bilinmeyene doğru attığı cesur adımlarla başladı. Bu hareketler, yalnızca coğrafi bir yer değiştirme değil, aynı zamanda insanlığın kendini yeniden inşa etme serüveninin ilk kıvılcımıydı. Yiyecek arayışı, iklim değişiklikleri ve merak,
okumak için tıklayınızUmudun Dalgalı Yüzü Göçmenlerin denizi aşma çabası, insan ruhunun en saf ve en kırılgan umudunu yansıtır. Ufuk çizgisinde beliren bir kıyı, yalnızca coğrafi bir hedef değil, aynı zamanda daha iyi bir yaşam vaadidir. Bu umut, tarih boyunca mitolojik kahramanların bilinmeze yolculuklarıyla örtüşür: Odysseus’un İthaka’ya dönüşü ya da Nuh’un tufandan kurtuluşu gibi. Ancak bu umut, felsefi
okumak için tıklayınızYüzün Çağrısı Emmanuel Levinas’ın etiği, insan yüzünün çıplaklığında başlar. Öteki’nin yüzü, sessiz bir taleple konuşur; bu, bir varoluşun kırılganlığını ve sorumluluğumuzu hatırlatan ilahi bir karşılaşmadır. Mülteci krizlerinde, bu yüz, kamplarda, sınır tellerinde, teknelerde belirir. Her bir mülteci, Levinas’ın tabiriyle, “sonsuz” bir sorumluluk yükler; bu, ideolojilerin veya politik hesapların ötesine geçen bir çağrıdır. Ancak bu etik,
okumak için tıklayınızYabancının Gölgesi Göçmenlerin “tehdit” olarak çerçevelenmesi, toplumsal bilinçaltında derin bir yabancılık korkusunu uyandırır. Bu korku, yalnızca fiziksel bir ötekilikten değil, aynı zamanda kültürel, ideolojik ve ahlaki bir “yıkım” algısından beslenir. Göçmen, tarih boyunca mitolojik bir figür olarak hem kurtarıcı hem de yok edici rollerle yüklenmiştir: Medea’nın intikamcı öfkesi ya da Odysseus’un eve dönüş özlemi gibi.
okumak için tıklayınızTarihsel Yüklerin İzinde Post-kolonyal teoriler, göçmen ve mülteci hareketlerini anlamak için tarihsel bir mercek sunar; bu mercek, modern dünyadaki yerinden edilmelerin kökenlerini sömürgecilik ve emperyalizmin derin izlerinde arar. Kolonyal dönemde çizilen sınırlar, kaynakların talanı ve kültürel hiyerarşilerin dayatılması, bugünün mülteci krizlerinin tohumlarını ekmiştir. Bu teoriler, Batı’nın “öteki”yi tanımlama ve kontrol etme arzusunun, yalnızca fiziksel sınırlarla
okumak için tıklayınızGöç, insanlığın tarihsel serüveninde hem bir zorunluluk hem de bir arayış olarak kendini gösterir. Toplumların, bireylerin ve kültürlerin yer değiştirmesi, sadece fiziksel bir hareket değil, aynı zamanda kimliklerin, hayallerin ve çatışmaların yeniden şekillendiği bir süreçtir. Sosyolojik ve antropolojik kuramlar, bu karmaşık olguyu anlamak için bir pusula sunar; ancak modern mülteci krizlerinin kaotik doğası, bu kuramların
okumak için tıklayınızKimliğin Parçalanışı Sosyal medya, bireyin kendini yeniden inşa edebileceği bir tiyatro sahnesi sunar. Instagram’da estetik bir gezgin, X’te ateşli bir fikir savaşçısı, LinkedIn’de kusursuz bir profesyonel: Her platform, bireyin bir “avatar” yaratmasına olanak tanır. Bu, Hindu mitolojisindeki Vishnu’nun avatarlarını anımsatır; ancak bu modern avatarlar, ilahi bir misyondan çok, bireysel hırslar ve toplumsal beğeni arayışı tarafından
okumak için tıklayınızRitüelin Toplumsal Mimariye Yansıması Göbeklitepe ve Karahantepe, Anadolu’nun bereketli topraklarında, insanlığın henüz yerleşik düzene geçmediği bir çağda yükselen taş anıtlarla dolu ritüel merkezleri. MÖ 9600-7000 yılları arasına tarihlenen bu yapılar, avcı-toplayıcı toplulukların karmaşık bir semboller sistemiyle donatılmış mekânlar inşa ettiğini gösteriyor. Foucault’nun “iktidar-bilgi” kavramsallaştırmasından bakıldığında, bu merkezler sadece dini bir tapınım alanı değil, aynı zamanda
okumak için tıklayınızEski Bayramlar – Yeni Bayramlar: Bir Psikodinamik Karşılaştırma 🍬 Eski Bayramlar: Ritüelin Şefkati Bayram sabahı erken kalkılırdı. Üzerine yeni kıyafetler giyilir, aynaya iki defa bakılır, bayramlaşmak için ev ev dolaşılırdı. Şekerliğe uzanan çocuk eli, aslında sadece şeker istemezdi: 🫶 O el, görülmek, önemsenmek, kabul edilmek isterdi. 📌 bu bayramlar, aile sisteminin ritüel yoluyla çocuğa aidiyet
okumak için tıklayınız📌 Alt Başlık: Engelli Gençler NEET Kategorisine Neden Dahil Edilmiyor? Bölüm 1: NEET Nedir, Ama Kimi Dışlar? NEET: “Not in Education, Employment, or Training” — Yani, ne okuyan, ne çalışan ne de bir mesleki eğitimde olan gençler. Türkiye’de bu kavram “ev genci” olarak dolaşıma sokuldu. İstanbul’da 400 bin ev genci olduğu açıklandı. Ama burada kritik
okumak için tıklayınızTaşların Sessiz Tanıklığı Göbeklitepe ve Karahantepe, insanlığın avcı-toplayıcı çağında, taşlara kazınmış bir destan gibi yükselir. MÖ 9600-7000 yılları arasında, henüz tarımın tohumları toprağa düşmeden, bu anıtsal yapılar, insan topluluklarının bir araya gelerek doğaya ve belki de kendilerine meydan okuduğunu fısıldar. T biçimli sütunlar, hayvan kabartmaları ve soyut semboller, bir tapınak mı, bir toplantı alanı mı,
okumak için tıklayınızAkademide, din araştırmalarında, tabunun -din olgusunun birçok doğal olgudan biri olarak açık sözlü, bilimsel, sınır tanımayan bir şekilde incelenmesine karşı tabunun- büyük ölçüde yıkılması ancak son on yıllarda gerçekleşmiştir. Dolayısıyla, dini bilimsel veya doğalcı bir şekilde dikkatlice inceleme projesi, birçok açıdan, henüz emekleme aşamasındadır (Roberts, 2009, s. 129) Gerçekten de, insan ancak dünyanın en ucuna
okumak için tıklayınızJacques Derrida’nın différance kavramı, anlamın sabitlenemeyen, sürekli ertelenen ve bağlama bağımlı doğasını ifade eder. Sosyal medya platformlarının kürasyon pratikleri, bu felsefi kavramı dijital bir bağlama taşıyarak yeniden yapılandırır. Algoritmalar, kullanıcı seçimleri ve platform dinamikleri, anlam üretimini hem genişletir hem de sınırlandırır. Kürasyonun Dijital Sahnesi: Différance’ın Yeni Tiyatrosu Sosyal medya, bir tiyatro sahnesi gibi işler; burada
okumak için tıklayınızDin: Ahlaki Rehber mi, İdeolojik Tutsaklık mı? Yaşar Kemal’in eserlerinde din, bireyin ruhunu hem yükselten hem de zincirleyen bir ikilem olarak belirir. Demirci Hüseyin’de din, ahlaki bir çerçeve sunar gibi görünür, ancak bireyi toplumsal normların ve kolektif bilincin tutsağı haline getirir. Din, bireyin varoluşsal anlam arayışını mı kolaylaştırır, yoksa onu mitolojik bir yazgıya mı hapseder?
okumak için tıklayınızModern Kurumsal Yapıların Tarihsel Özgürlük Anlayışları Işığında Değerlendirilmesi Modern kurumsal yapılar (şirketler, hükümet daireleri, sivil toplum kuruluşları vb.), sağlanan metinlerde tasvir edilen çeşitli tarihsel toplumsal örgütlenme biçimleri ve özgürlük anlayışlarıyla belirgin farklılıklar göstermektedir. Bu farklılıkları hiyerarşi, özerklik ve hareketlilik kısıtlamaları başlıkları altında inceleyelim: Eski Özgürlük Biçimlerinin Modern Bağlamlarda Yeniden Canlandırılması İnsanlık tarihinin büyük bölümünde özgürlüğün,
okumak için tıklayınızHint dinlerinde (Hinduizm, Budizm, Caynizm, Sihizm), “günah” kavramı Batı’daki teistik günah anlayışından farklıdır. Bu dinlerde günah; dünyevi cehalet, arzu, bencillik, dharma’dan sapma ve kozmik düzeni bozma ile ilişkilidir. Tanrı’ya karşı bir isyan değil, daha çok evrenin düzenine ve bireyin öz varlığına yabancılaşma olarak görülür. Yani “günah”, hem bireyin içsel yolculuğunu engelleyen bir kirlenme hem de ruhsal gelişiminin önünde bir perde olarak değerlendirilir. Buradaki en belirleyici
okumak için tıklayınız