Franz Kafka: “yağmur da dayanılmaz değildi; ne de olsa bir yabancılık var, gerçi küçük çapta bir yabancılık, ama insanın içini açıyor.”
[Nisan 1920]
Merano-Aşağı Mais, Ottoburg Pansiyonu
Sevgili Bayan Milena,
İki gün bir gece süren yağmur henüz dindi, gerçi muhtemelen sadece geçici olarak, ama yine de kutlanmaya değer bir olay ve ben de bunu size yazarak yapıyorum. Aslına bakarsanız, yağmur da dayanılmaz değildi; ne de olsa bir yabancılık var, gerçi küçük çapta bir yabancılık, ama insanın içini açıyor. Edindiğim izlenim doğruysa (kısa, nadir, yarı yarıya sessiz geçen bir buluşma belli ki hafızadan silinmiyor) siz de Viyana’daki yabancılıktan hoşlanmışsınız; sonradan birtakım dış etkenler nedeniyle azalmış olabilir, ama bu tür bir yabancılık hissi sizi de mutlu ediyor mu? (Ki bu aslında belki de kötüye işaret ve böyle olmamalı.)
Burada rahatım yerinde, bu fani vücut daha fazla bakıma dayanamazdı, odamın balkonu bahçe içinde, etrafı, üzeri çiçek açmış çalılarla çevrili (buradaki bitki örtüsü ilginç; Prag’da neredeyse su birikintilerinin donduğu bir havada balkonumun önünde yavaş yavaş çiçekler açıyor), bunun yanı sıra bütünüyle güneş (ya da aşağı yukarı bir haftadır olduğu gibi bulutlarla kaplı gökyüzünü) görüyor, kertenkeleler ve kuşlar, uyumsuz çiftler beni ziyaret ediyor. Merano’ya gelmenizi o kadar isterdim ki… Son mektubunuzda, nefes alamamaktan söz ediyordunuz, bunda mecaz ve gerçek anlam birbirine çok yakın ve burada ikisi de biraz daha kolay hale gelebilir.
En içten selamlarımla
Sizin F Kafka
FRANZ KAFKA
MILENA’YA MEKTUPLAR
Almanca aslından çeviren: Esen Tezel
Can Yayınları