Ruhun Çift Engeli: Otizmin Bedensiz Tini ve Sağlamcılığın Katı Maddesi

tarihinde gönderilmiş tarafından

Dâhinin Uçuşu ile Tekerlekli Sandalyenin Gerçeği Arasında Sıkışmak

Yazar: Âkil Bîçare

(Ne Zihin Tek Başına Uçabilir Ne de Beden Tek Başına Durabilir!)

Aziz Okuyucularım, Ey Bütünleşme Peşinde Koşanlar!

Marion Woodman’ın o derin Jungcu ilmi, bize diyor ki: Ruhumuz (Soul), yani o yaratıcı, değerli özümüz, iki büyük tehlikenin arasında can çekişir. Bu tehlikeler, Otizm ve Engellilik meselemizde tam manasıyla ete kemiğe bürünür: “Bedenden kopuk, havada uçan zihin” ve “Taşlaşmış, değişmeyen katı beden.”

İşte bu iki düşmanın, farklı bireyin hayatını nasıl bir çıkmaza soktuğunun izahı:

I. Birinci Tehlike: Bedensizleştirilen Tin (Otizmin Aşırı Zihinselliği)

Bu tehlike, bedeni, duygusal karmaşayı ve maddesel gerçekliği reddeden o aşırı, kontrolcü eril enerjiyi temsil eder.

  • Otizmdeki Yansıması: Otizmli bireylerin bir kısmında görülen yoğun entelektüel odaklanma, saf mantık arayışı ve duygusal ifadelerden kaçınma bu durumu somutlaştırır.
    • “Melek Gibi Uçuş”: Birey, dünyevi karmaşadan (duyusal aşırı yüklenmeden, sosyal beklentilerden) kaçmak için zihnini matematiksel modellere, bilimsel verilere veya aşırı detaylara (yani Tine/Ruh’a) odaklar. Tıpkı ruhun bedenden kopup “melek gibi uçması” gibi.
    • Zarar: Ancak bu uçuş, bedeni ihmal eder. Birey, kendi bedeninin doğal bilgeliğinden (açlık, yorgunluk, duygusal ihtiyaç) kopuk yaşar. Geriye kalan beden, “yanmış bir kabuk” (burned-out shell) gibi yorgun, huzursuz ve duyusal olarak aşırı hassas kalır. Duygusuz (no feeling) olan bu zihinsel ego, idealleri yüceltirken, ruhun gerçek acısını atlar.
  • Sağlamcılık Açısından: Toplum, bu “uçan zekâyı” (Bedensiz Tin’i) takdir eder (dâhi/bilim insanı olarak). Lakin o dâhinin topraklanmamış bedenini ve sosyal zorluklarını görmezden gelir, böylece bölünmeyi pekiştirir.

II. İkinci Tehlike: Somutlaştırılan Madde (Engelli Bedeni Reddetme)

Bu tehlike, ruhsal ışığı ve değişimi kabul etmeyi reddeden, atalete saplanmış, katı bir yapıyı temsil eder.

  • Engellilikteki Yansıması: Bu, bireyin kendi bedeniyle ilgili yaşadığı travmatik kopukluk ve Sağlamcı Toplumun getirdiği “Taşlaştıran Eski Anne” arketipidir.
    • Taşlaşma: Engelli bireyin bedeni, toplumun (veya ebeveynin) gözünde “düzeltilmesi gereken katı bir problem” olarak algılanır. Bu bedensel varoluş, atalete ve değişime dirence yol açar. Tıpkı Medusa’nın kurbanı gibi, birey kendi bedeninde kaskatılaşmış, yorulmuş ve duygudan yoksun bir varlık hisseder.
    • Ruhun İhmali: Bu “somut maddeleşme”, kişinin yaratıcılığını ve ruhsal gelişimini engeller. Birey, sadece maddi ihtiyaçları ve sınırları (katı kurallar) olan bir tirana dönüşür. (Örneğin, bağımlılıklar aracılığıyla bedeni kontrol etme çabası).
    • Ejderha Yanılgısı: Sağlamcı toplum, Ejderhayı (engeli) yenmeye çalışırken, aslında bilinçdışı annenin (atalet) geri dönüp somut materyalizme (baskıcı terapi, zorla normalleştirme) tapınmaya dönüştüğünü fark etmez.

III. Bütünleşmenin Zorunluluğu: Ruhun Korunması

Ruhun (bilinçli dişilliğin) kurtuluşu, bu iki uçurumun ortasında kök salmakla mümkündür:

  1. Ruhun Damıtılması: Kişi, ne saf idealizme (bedensiz tin) ne de katı materyalizme (somut madde) kapılmalıdır. Otizmli bireyin zekâsı, bedenin ve duyguların değerini kabul etmeli (tin, maddeye inmelidir). Engelli bireyin bedeni, ise pasif bir nesne değil, bilinçle dolu, ışıkla parlayan bir alıcı kap olmalıdır (madde, ruhla dolmalıdır).
  2. Rilke’nin Emri: Rilke’nin dediği gibi, cinsiyetleri (yani zıtlıkları) çatışma içinde tutan sınırlar ortadan kalkana kadar dinlenmemeliyiz. Bu, farklılığın ve bedenin değerini kabul eden yeni bir bilinç, yani kendi bedeninde kök salmış bir ruh yaratmaktır.

40

İLGİLİ VEYA BENZER YAZILAR

  1. Nal – Bir Akıl Hastanesinin Hatıra Defteri – Cemal Dindar Michel Foucault duysaydı şu ‘nal’ meselesini belki bir cilt daha eklerdi, Deliliğin Tarihi’ne. Üç ilacın; haloperidol, biperiden ve klorpromazinin ticari adlarının baş harfleri: NAL. Acile getirilen ‘akıl hastaları’nın genelde ilk tanıştıkları ilaçlar bunlardı. Bir enjeksiyona belli dozlarda çekilir ve hastaya enjekte edilirdi. Bazı kliniklerde bu...
  2. Kaplumbağalara Dair, Craig Stephenson Dünya yüzlerce yıl boyunca, tüm ağırlığıyla kaplumbağanın sırtında kaldı. Sabır, inayet ve sadakat timsali, ağırkanlı bir bilge olduğunu kanıtlaması için dünyayı taşıması yeterli olmadı. İnsanlar farklı coğrafyalarda pek çok anlam yükledi ona. Çoğu zaman iyi addedilen cüsseli tosbağalar, kimi zaman kötücül bir dünyanın habercisi oldular....
  3. İlk psikolojik roman, Eylül – Mehmet Rauf Mehmet Rauf’un en önemli eseri olan Eylül; zamanının ilk psikolojik romanı olarak kabul edilir. İlk defa 1900-1901 yılları arasında Servet-i Fünun dergisinde tefrika edilen Eylül’ün kitap halinde ilk baskısı 1901 yılında yapılmıştır. Kitap, psikolojik bir roman olup, ruhsal çözümlemelerde çok başarılı bir çalışma sergilemiştir. İnsanların...
  4. Karşıdevrimciler – Devrimciler 2, Kaan Arslanoğlu Kaan Arslanoğlu’nun romanı Karşıdevrimciler yayınlandığında ?Onu pisliğin ortasına attım. Yolu açık olsun.? diye yazdı. Biz alalım pisliğin ortasından, okuyalım, tartışalım, kurtaralım temiz kalanları pislik bulaşmadan sağına soluna? Daha iyileri yapılabilsin diye, romanlar okuyanlar için reklâm ve şişirilmiş satış rakamlarının ötesinde içeriği ile bir şey ifade...
  5. İnsan Ruhunun Haritası, Ahmet Ümit “Edebiyat, insan ruhunda yapılan bir yolculuktur.” Ahmet Ümit, İnsan Ruhunun Haritası adlı kitabında ‘Sırrı ve sınırları hiçbir zaman tam açıklanamayacak olan insan ruhunu tanımlama’ya çalışıyor ve soruyor: “İnsan ruhunun kıraç düzlüklerini, başı bulutlu dağlarını, korkutucu uçurumlarını, fırtınalı vadilerini, güneşli denizlerini, karanlık göllerini, verimli ovalarını gösteren bir harita çizilebilir mi?” ?İnsan ruhu...