Franz Kafka: Adımı da yitirdim! Küçüle küçük “Senin” kaldı yalnız.

Seni gördüm düşümde bu sabah gene. Yan yana oturuyoruz… Sen itiyorsun beni, ama kızmadan; gülerek. Üzülüyorum, ittiğin için değil, seni itmeye zorlayan davranışıma üzülüyorum.

Sızlanmayan, yakınmayan herhangi bir kadına davranır gibi davranıyorum sana; sessizliğinin ardındaki sesi -hem de bana seslenen sesi- duymadığıma üzülüyorum. Duyamadım mı dersin? Duymuş da olsam, karşılık veremedim ya!

İlk düşümden daha bitik, daha kötü ayrıldım yanından. Bir yerde okumuş olacağım, bir benzetiş geldi şimdi usuma:

“Ateşten örülmüş uzun yalımlardır sevgilim, dolaşır yeryüzünü, sarar beni. Ama sardıklarını değil, görmesini bilenleri sürükler ardından…”

Senin

(Adımı da yitirdim! Küçüle küçük “Senin” kaldı yalnız.)

Kaynak:
FRANZ KAFKA
“SEVGİLİ MİLENA” MEKTUPLAR
Türkçesi: Adalet Cimcoz
Say Yayınları

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here