Onlar olmadan hiç-bir-şey olmuyordu; maskeleri yoktu onların. ?Ne bir adresleri vardı onların yeryüzünde/ Ne de aşktan başka bir sığınakları/ Ama yaşarlar dünyanın dört bir yanında/ Ölümle alay ederler sanki? (*) Aşkın dili/dini/rengi/soluğu/coğrafyası hepsi bir yöne işaret eder; o da, ?insan? denilen sosyolojik/tarihsel canlının kendisidir. Aşk ister geniş, isterse dar yorumlansın, her zaman güzel/içten/sım-sıcak/sevgi dolu olanın istenmesi/arzulanması uğruna ölümlerin/yaşamların göze alınmasıdır ki, insanı belki de en yüce değere dönüştüren güçtür. Çöl, bir toz zerresine gereksinim duyduğunda o zerre o yer/zamanda orada değilse yanar ve yok olur. Aşk içten bir yanmadır.
Göklerden ne zaman düşecekleri bilinmeyen bombaların tar-u-mar ettiği