Bu yazı, dershane borcu yüzünden canına kıyan Soner Semih Sipahi anısına yazılmıştır.
Değişim? Tahta panele paralel bedenin dik durma gayreti? Başın denk geldiği o ufak işaretin diğerlerinden ne kadar önde olduğunu beklemek heyecanla? Benliğin ilk iradi adımları? Kendi sözünün yarattığı etkiyle, hayallerin sarıp sarmalaması tüm dünyayı… Başka bir zaman aralığında arkanda tüm çocukların toplanacağı inancıyla, takımda olacak arkadaşın seçilmesi… Küçük kolun topu kavrama hâkimiyetini yitirmesi bir taraftan? Kimi zaman da ayak uydurmak? Oyunun en güzel yerinde yarı beline kadar balkondan sarkan annenin çağrısını sokakta bırakmamak?
Güzelliğin ve doğanın karşısında efsunlanmak dakikalarca… Özcesi; çocukluk… Tüm bu sıralananlar çocukluk döneminden normal kesitler gibi gözükse de