insanokur

“Yakınlık Beni Boğamaz” Feryadı: İnsan, En Büyük Yalanını Nasıl Söyler? Yazar: Jungish (Otoritenin Sınırları: Bir Bebek, Bütün Hayatımızı Nasıl Özetler?) Aziz Okuyucularım, Ey Kendi Zincirini Kendi Kesenler! Şimdi size, o koca mektepli psikanalistlerin, en nevrotik, en bunalımlı halimizi anlatan bir sahneyi anlatacağım: Memeyi bekleyen o ağlak, çaresiz bebek! Bu, hayatımızın en temel gerçeğidir. Oysa siz,

Deleuze ve Guattari’nin Arzu Makinesi ile Kendi Zincirini Seven Milletimin Hâli Üzerine Yazar: Jungish (Allah Bizi Kendi Kendimize Koyduğumuz Yasaklardan Korusun!) Aziz Okuyucularım, Ey Arzusu Gözünde Kalanlar! Şimdi size o Mösyö Foucault‘nun Deleuze ve Guattari adlı iki allame-i cihanın Anti-Oedipus kitabının başına koyduğu o sarsıcı kelamı nakledeceğim. Adam diyor ki, elinizdeki bu eser, öyle kuru

Freud’un Üçgenini Parçalayan Feryat: Arzu, Her Şeyi Yıkan Bir Dinamittir! Yazar: Jungish (Otoritenin Gizli Silahı: Neden Kendi Zincirimizi Arzuluyoruz?) Aziz Okuyucularım, Ey Arzunun Gerçek Efendisini Arayanlar! Şimdi size, 1970’lerin başında Paris’te öyle bir bomba gibi patlayan bir kitaptan bahsedeceğim ki, adı “Anti-Oedipus” (Oedipus Karşıtı). Bu eser, Gilles Deleuze ve Félix Guattari adlı iki felsefe korsanının,

Akıl Hastalığı Mı, Toplumsal Sömürü Mü? 1970’lerin Devrimci Psikoloji Manifestosu Yazar: Jungish (Otoritenin Dediği Yere Uyum Sağlamak, Ruhsal İflastır!) Aziz Yoldaşlar, Ey Ruh Sağlığı Sektörünün Kurbanları! Şimdi size, 1970’lerin başında Amerika’da öyle bir fırtına estiren bir dergiden bahsedeceğim ki, psikiyatriyi, o koca tıbbi kurumları, yerden yere vurdu: The Radical Therapist (Radikal Terapist)! Bu, sadece bir

Diyelim ki bir sabah uyanıyorsun. Dışarıda iklim krizi var: ormanlar yanıyor, denizler kirli, canlı türleri tek tek siliniyor.Ama senin gündemin başka: Gezegen yanıyor, ama bizin kafanın içinde bambaşka bir yangın var.Glenn Parton tam buradan yakalıyor meseleyi: “Çevre krizi, modern insanın psikolojik krizine dayanıyor.” Yani sorun sadece dışarıdaki fabrika bacasında değil;içerideki bacada, kafamızın içindeki küçük ve

Diyelim ki kocaman bir apartmandayız. Adı: Devlet Apartmanı. En üst katta generaller, parti başkanları, bürokratlar…Bir altında patronlar, sermayedarlar…Daha aşağıda maaşlı memurlar, işçiler…Bodrum katta ise bir grup insan var: “çalışamaz” denilenler, “verimsiz” bulunanlar, sakatlar, nöroçeşitli olanlar, kronik hastalar. Kapının üstünde de şu yazıyor: “Bu binada insanın değeri, üretime katkısıyla ölçülür.Üretemeyen, merdiven boşluğuna alınır.”Devlet dediğimiz yapı ile

Şöyle bir bina hayal edelim.Adı: Medeni Dünya Apartmanı. En üst katta holding sahipleri oturuyor; alt katlarında devlet memurları, biraz daha aşağıda “orta sınıf” diye bildiğimiz kredi kartı kulları; en altta da asansöre binmeye bile çekinen, zemin katın nemini soluyan “çalışan kesim”. Apartmanın kapısında kocaman bir levha: “Yönetim, huzurunuz ve güvenliğiniz için tüm yetkiyi kendi elinde

Mahalle hayal edelim. Adı: Nöro-Norm Mahallesi. Herkes aynı apartman dairesinde oturuyormuş gibi: Bir de kapının üstünde küçük bir plaket: “Bu binada herkes normaldir. Lütfen sıra dışılıklarınızı kapıda bırakınız.” Emmi Bevensee’nin “Genetic Engineering Against Neuro-Normativity!” yazısı tam da bu apartmanı hedef alıyor:“Benim gibi beyinleri, bedenleri, cinsiyetleri, yönelimleri farklı olanları, yani nöro-çeşitli insanları ‘düzeltmeye’ çalışan dünyaya karşı,

Devon Price bir cümle kuruyor: “My disability is manufactured.” – Engelliliğim üretilmiş bir şey. Yani diyor ki:“Bende bir farklılık var, evet. Ama beni esas ‘engelli’ hâle getiren, bu dünyanın tasarlanış biçimi.” 1. Havalimanında Sinir Sistemine Pusu Kurmak Price, yazısına bir havalimanı sahnesiyle başlıyor: arkada bangır bangır TikTok’lar, hoparlörden bağıran telefon konuşmaları, dandik reklam müzikleri, Roblox

Diyelim ki İstanbul’un eski bir semtindeyiz.Dar sokaklı, çamaşırların iplerde sallandığı, herkesi herkesin tanıdığı bir mahalle. Bir evin kapısını aralıyoruz: Salon, müze gibi.Plastik koruyuculu koltuklar, camlı vitrinde hiç dokunulmayan fincan takımları, duvarda altın varaklı çerçeveler, sehpanın üzerinde asla yakılmayan mumlar… Çocuk odasına geçiyoruz:Duvarlar çizgi film kahramanlarıyla kaplı, yatağın üstü oyuncaklarla dolu; kitaplıkta “erken STEM gelişimi” vaat

“Imagine a society that subjects people to conditions that make them terribly unhappy, then gives them the drugs to take away their unhappiness… Instead of removing the conditions that make people depressed, modern society gives them antidepressant drugs.”— Theodore Kaczynski Şöyle çevrilebilir: “İnsanları son derece mutsuz edecek koşullara maruz bırakıp sonra da bu mutsuzluklarını ortadan

Geçen gün, bu “A Normal Family” (Yani, Normal Bir Aile) ismindeki, Kore diyarından çıkma bir acayip hikâyenin filmini izledim. Adına bakıp da aldanmayın sakın! “Normal” dedikleri şeyin, o en pespaye, o en çürümüş ahlaksızlığın bir süslü kılıfı olduğunu, insanın suratına bir tokat gibi çarpıyorlar. Gelin, bu “pek muntazam” sofradaki o tekinsiz curcunaya, aklımız erdiğince bir

Yazan: Jungish Biz “erkeklik” deyince, “kudret” deyince aklımıza ne gelir? Güç, iktidar, yumruk, kaba kuvvet, “benim dediğim olacak” narası, değil mi? Lakin bu Jung mektebinin o pek bilge hanımefendileri (Marion Woodman gibi) çıkıp diyor ki: “Durun bakalım efendiler! Sizin o ‘kudret’ diye taptığınız şey, o ruhsuz, o kaba saba ‘fallus’tur. Asıl marifet, o büyük ‘P’

William Wordsworth’ün hayatı ve felsefesini biliyor musunuz ? Bu yazıda birazcık edebiyat yapalım dedik. Sabır. Ey okuryazar takımından olanlar ve dahi lafın kime battığını merak edenler! Durun da size bu sefer, bizim Pera’nın, Galata’nın acayip tiplerinden değil de, ta o sisli, puslu, makine dumanından göz gözü görmeyen İngiltere’den bir zat-ı muhteremin, daha doğrusu bir “doğa