Dönüşümün Ruhsallığı

Marion Woodman’ın bakış açısı dönüşüm sürecini derin bir ruhsallık (spiritüellik) çerçevesinde ele alır; bu süreç, ölüm ve yeniden doğuş ayinleri, kutsal ve dünyevi arasındaki ayrım ve egonun transpersonel olana teslimiyetini içerir.

1. Ruhun Önemi ve İçsel Yolculuk

Woodman, modern toplumun mekanik doğasına ve başarı odaklılığına karşı ruhun ve içsel sürecin önemini vurgular:

• Bir makinenin, ne kadar görkemli olursa olsun, ruhu yoktur. Bilgisayarlar, bireyin varoluşsal gerçeklerini kusabilir, ancak insan ruhunun derinliklerini ve genişliğini kavrayamaz.
• Toplum, içgüdü, sevgi veya mahremiyetle çok az ilgisi olan normlara göre programlandığında, kendi ruhunun onuruna ve hayal gücünün yaratıcılığına güvenerek birey olmaya çalışan kişi, toplumdan dışlanmış olur.
• Birey, içsel yolculuğuna olan inancından vazgeçerse daha da çılgınlaşacağını bilerek, krizalitinin sessizliğinde çalışır ve kendi yolculuğuna olan inancını korur.
• Ruhsal büyüme için gerçek beslenmenin kaynağı, kişinin kökenine olan özlemiyle veya sembolik olarak “psikolojik evine” olan bağlılığıyla sembolize edilen kök olabilir.

2. Ayinlerin ve Kapsayıcı Yapıların (Konteynerlerin) Kaybı

Dönüşümün güvenli bir şekilde gerçekleşmesi için kutsal bir alana ve kapsayıcı yapılara (ritüellere) ihtiyaç vardır. Modern kültür bu yapıları kaybetmiştir:

• İlkel toplumlarda ritüeller, kabile üyelerinin ölüm ve yeniden doğuşu güvenli bir şekilde deneyimlemeleri için konteynerler (kapsayıcı yapılar) sağlardı. Bu ritüeller, insan faaliyetlerini ilahiyatla (divine) bağlantılı hale getirir, böylece sıkıcı görünen işlere anlam katardı.
• Günümüzde, kutsal ve dünyevi (profane) arasındaki belirgin ayrımın kaybolması nedeniyle büyük bir karmaşa yaşanmaktadır.
• Ritüeller olmadığında, bireyler arketipik güçlerle (tanrılar ve şeytanlar) özdeşleşme (inflasyon) eğilimi gösterir. Birey, insan olduğunu unutur ve hayatını bir tiyatroya çevirir.
• Woodman, bir kişinin gerçek bir ölüm ve yeniden doğuş dönüşümünden geçecekse, bir analist, kilise veya başka bir yolla bir krizalit (konteyner) yaratması gerektiğini vurgular, aksi takdirde dönüşüm güvenli değildir ve yaşanan ıstırap katlanılmaz hale gelebilir.
• Kilise ve tiyatro, daha gelişmiş toplumlarda ritüel konteynerleri olarak işlev gördü; burada birey, kendi ruhunun büyümesini (magnification) deneyimleyebilir, ölüme ve ruhun dirilişine teslim olabilirdi.

3. Egonun Teslimiyeti ve Çarmıha Gerilme Deneyimi

Ego yeterince sağlamlaştıktan sonra, daha büyük bir ruhsal aşama başlar: Egonun Öz’e (Self) teslimiyeti. Bu, en yoğun ruhsal kriz dönemidir:

• Bu dönem genellikle rüyalarda bir “büyük çan sesi, alarm veya yıldırım çarpması” şeklinde, ya da dışsal olarak inanç kaybı, ölümcül bir hastalık veya bir ilişkinin sonu gibi olaylarla tetiklenir.
• Ego, bu çatışmayı çarmıha gerilme (crucifixion) olarak deneyimler. Kişisel arzuların transpersonel olana kurban edilmesi gerektiğini bilir.
• Bu süreç derin dini soruları ortaya çıkarır: Bana meydan okuyan Tanrı mı? Yanlış yolda mıydım? Benimkinden farklı bir yüce plan mı var? Kaderi kabul etmeli miyim?.
• Bu dönemde, “Tanrı illüzyon perdelerini mi yakıyor, yoksa şeytanla mı yüzleşiyorum?” gibi yakıcı psikolojik ve dini sorular ortaya çıkar.
• İncil’den ve mitolojiden örnekler kullanılarak, bu teslimiyet acısının ruhsal arınma olduğu belirtilir: Kral Lear’ın kızı Cordelia’nın dürüstlüğü karşısında sunduğu fedakârlık; Eyüp’ün hastalığının ardından “Rab korkusu bilgeliğin başlangıcıdır” noktasına gelmesi; ve İsa’nın Getsemani’de “Bu kadeh benden geçsin, ama senin isteğin yerine gelsin” demesi.

4. Ruhsal Bütünleşme (Dişil Bilgelik ve Cinsellik)

Ruhsallık, bedenden veya deneyimden ayrı soyut bir kavram değildir:

• Dişil bilgelik, soyut teorilerden değil, deneyimin ıstırabından ve kemiğin iliğinden gelir.
• Psikolojik ve fiziksel entegrasyon paralel olduğunda, ilişki, yeni bir ruhsal yakınlık (spiritual intimacy) seviyesine zorlanabilir. Ruhsal bir uyum yoksa, beden yalan söylemeyeceği için cinsel yakınlık anlamsızdır.
• Bu geçiş, ilişkinin hayatta kalması için hem erkekte hem de kadında dişil prensibin yüceltilmesini (magnification) gerektirir.

5. Özgürlüğe Atlayış

Dönüşümün ruhsal zirvesi, rahip Thomas Merton’ın deneyimiyle özetlenir:

• Merton, manastır hayatının özünün tamamen içsel dönüşümle ilgili olduğunu belirtti.
• Merton’a göre özgürlük bilgisi, tüm adımlar çıkıldıktan sonra, artık adım kalmadığında atılması gereken sıçrayışın bilgisidir.