Okuyun ama yutmayın, çiğneyin.
Modern kısa öykünün kurucu figürlerinden Anton Çehov ile Türk edebiyatında öyküyü köklü biçimde dönüştüren Sait Faik Abasıyanık arasındaki ilişki, genellikle “etkilenme” ya da “devamlılık” kavramlarıyla açıklanır. Ancak bu açıklama, Sait Faik’in poetikasını yalnızca türev bir konuma indirgeme riskini taşır. 1. Çehovcu Öykü: Olayın Geri Çekilişi ve Gündeliğin Dramı Çehov’un modern
OKUMAK İÇİN TIKLASait Faik Abasıyanık’ın öykü evreni, klasik anlatı yapılarının temel beklentilerinden biri olan karakterin dönüşümü ilkesini sistematik biçimde askıya alır. Onun öykülerinde kahramanlar çoğu zaman kurtulmaz, “bilinç kazanmaz”, ahlaki ya da toplumsal bir ilerleme göstermez. Bu durum, estetik bir eksiklikten ziyade, Sait Faik’in insan anlayışı, etik tavrı ve modern anlatı bilinciyle
OKUMAK İÇİN TIKLABireyin Toplumla Çatışması ve Ait Olmama Hissi “Lüzumsuz Adam”da Sait Faik, ana karakteri İsmail üzerinden bireyin toplumla uyumsuzluğunu ve bu uyumsuzluğun yarattığı içsel çatışmayı merkeze alır. İsmail, modern şehir hayatının karmaşasında kendine yer bulamayan, işlevsiz addedilen bir bireydir. Bu durum, bireyin toplumsal beklentilere uymadığı için dışlanması ve kendi varlığını sorgulaması
OKUMAK İÇİN TIKLAToplumsal Kenarda Varoluş Sait Faik Abasıyanık ve Anton Çehov’un öykülerinde sıradan insan figürü, toplumsal hiyerarşinin alt basamaklarında yer alan bireyler üzerinden şekillenir. Her iki yazar da balıkçılar, işçiler, küçük esnaf ya da işsizler gibi toplumun göz ardı ettiği kesimleri merkeze alır. Bu karakterler, ekonomik zorluklar ve sosyal dışlanma ile mücadele
OKUMAK İÇİN TIKLAAli’nin Yoksulluğunun Varoluşsal BoyutuAli’nin yoksulluğu, yalnızca maddi bir eksiklikten ibaret değildir; aynı zamanda varoluşsal bir ağırlık taşır. Sisyphus arketipi, Camus’nün felsefesinde absürt bir mücadeleyle özdeşleşir: anlamsız bir döngüde kayayı tepeye taşımak. Ali’nin yaşamı, bu arketiple örtüşür; çünkü yoksulluğu, tekrar eden bir çaba ve umutsuzluk döngüsü yaratır. Her sabah semaveri yakmak,
OKUMAK İÇİN TIKLASait Faik Abasıyanık, öykülerinde yoksulluğu toplumsal eşitsizlikler, adaletsizlikler ve bireylerin içinde bulunduğu çaresizlikler üzerinden derinlemesine ele alır. Onun öykülerindeki yoksulluk, sadece maddi bir eksiklik değil, aynı zamanda insanların yaşamlarına sirayet eden bir yalnızlık, umutsuzluk ve toplum tarafından dışlanmışlık halidir. İşte Sait Faik’in yoksulluğu ele alış biçiminin temel özellikleri: 1. Toplumsal
OKUMAK İÇİN TIKLASait Faik Abasıyanık’ın Haritada Bir Nokta öyküsündeki harita metaforu, bireyin hayatta kendine bir yer bulma çabasıyla derin bir şekilde ilişkilidir. Harita, genellikle bir yolculuk, keşif ve yön bulma aracı olarak kullanılır. Bu bağlamda, harita öyküde bir yön arayışı ve kimlik bulma sürecini simgeler. Yön Bulma ve Kimlik Arayışı Öyküdeki karakterin
OKUMAK İÇİN TIKLASait Faik Abasıyanık’ın “Lüzumsuz Adam” öyküsündeki başkahraman, dünya edebiyatında varoluşçu ve toplumdan yabancılaşmış karakterlerle benzerlikler taşır. Bu karakter, toplumun beklentilerine uyum sağlayamayan, kendi iç dünyasında yaşayan ve hayatın anlamını sorgulayan bir bireyi temsil eder. İşte “Lüzumsuz Adam” karakterinin dünya edebiyatındaki benzerleri: 1. Albert Camus – “Yabancı” (Meursault) 2. Franz Kafka
OKUMAK İÇİN TIKLASait Faik Abasıyanık, Türk edebiyatının önemli öykü yazarlarından biridir ve eserlerinde sıklıkla yalnızlık temasını işlemiştir. Onun öykülerinde yalnızlık, genellikle bireyin toplumla olan ilişkisindeki kopukluk, içsel çatışmalar ve varoluşsal sorgulamalarla bağlantılı olarak ele alınır. İşte Sait Faik’in öykülerinde yalnızlığı ele alış biçimine dair bazı özellikler: Sait Faik’in öykülerinde yalnızlık, insanın varoluşsal
OKUMAK İÇİN TIKLASEMAVER – Sabah ezanı okundu. Kalk yavrum, işe geç kalacaksın. Ali nihayet iş bulmuştu. Bir haftadır fabrikaya gidiyordu. Anası memnundu. Namazını kılmış, duasını yapmıştı. İçindeki Cenabı Hak’la beraber oğlunun odasına girince uzun boyu, geniş vücudu ve çok genç çehresi ile rüyasında makineler, elektrik pilleri, ampuller gören, makine yağları sürünen ve
OKUMAK İÇİN TIKLAKüçük bir çam ormanı. Vakit sabah. Arı, sinek, kuş sesi. Bir siyah gözlükten görülen yerde ve ağaçlarda güneş parçaları. Sonra uzak, göğün, kendi renginden biraz daha koyu kıyılara giden hudutlu bir deniz… İşte böyle bir yerde köyün insanlarını düşünüyorum. Kitaplar, bir zaman bana, insanları sevmek lazım geldiğini, insanları sevince tabiatın,
OKUMAK İÇİN TIKLADünya yüzünde gördüğüm şehirlerin mahallelerini hep böyle perişan, dalgın, meyus dolaşırdım; tahlil edemediğim öyle tuhaf yumuşaklıklar, acılar duyardım. Bana öyle gelirdi ki, her geçtiğim mahalleden bir şeyler isterdim. Kapı önünde yarı çıplak, arzu içinde bir genç kız görürdüm. Cam siler, ev süpürür, hah silker, yahut elinde bir bıçakla bir soğan
OKUMAK İÇİN TIKLA8:45 vapuru iskeleden kalktıktan sonra, uzak şimşekler yakınlaşmaya başlamıştı. Anadolu sahili bir ara gözden kayboluverdi. Yağmur, projektörün önünde, birtakım hendese-i musattaha şekilleriyle beyaz ve keskin kaynaştı. Kanepede üstüne başına yağmur sıçrayan, uzak ve puslu ışıkların yandığı evleri düşündüğü pek anlaşılan bir adam, yerinden bir iskeleyi kaçırıyormuş gibi aceleyle kalktı. Projektörcünün
OKUMAK İÇİN TIKLABin dokuz yüz otuz yediden beri İstanbul’a gelmemişti. Otuz yediden kırk yediye on, kırk sekize on bir, kırk dokuza on iki, elli üçe varmaya dört, demek tam on altı yıl. Otuz yedide bir şubat sonunda idi. Bu seferki marta rastladığına göre on altı yıl bir ay şu kadar gün. Yıllar
OKUMAK İÇİN TIKLA— Nasıl ev, nasıl ev? Dedi. Karşılık vermeden önce sorusunu neden iki kere sorduğunu düşündüğümü biliyorum ama kendimden cevabını almaya vakit bulamadım ki. — Canvermez’in evi, dedim bu sefer. Ya ev, eve benzemez bir kulübe, bir baraka, bir taş yığını, mağara gibi bir şeydi. Ya “Canvermez”in bu köy içinde tanınmışlığı
OKUMAK İÇİN TIKLABir genç adam yanıma geldi: — Merhaba, dedi. — Ooo, merhaba, dedim. Sonra benimle çoktandır tanışmak istediğini, bir fırsatını bulamadığını söyledi. Yürümeye başladık. Öyle şeyler soruyordu ki, samimi olup olmadığını anlayabilmek zordu. Sordukları samimi ise onun hesabına, değilse benim hesabıma dikkatli bulunmak lazım geliyordu. Öyle ya, ya alay ediyorsa… Cepheyi
OKUMAK İÇİN TIKLASanki yazı yazmaya yeniden başlıyorum. Aylardan beri elime kalem almadım. Alsaydın sanki bir şey mi yumurtlayacaktın? Sanmam. İyi oldu! Doğrusu buna ben de memnunum. Ama bu akşam neden beni her şey oturup bir şeyler karalamaya zorluyor? Hani biraz daha dişimi sıksam, yalan da söyleyebileceğim. Beni, bilmediğim bir şey zorladı diyeceğim.
OKUMAK İÇİN TIKLABütün gün, ne ettiğimi bilmeden dolaştım. Çoktandır ne yaptığımı bilmiyorum. Ancak böyle dolaşırsam bir şeyler görebiliyorum. Yoksa gözümü dört açsam nafile! Böylece hiç kimseyi, hiçbir eşyayı, hiçbir olayı dört başı mamur gördüğümü ve duyduğumu iddia edemem. Daha çok işin hiç lüzumsuzunu, teferruatını kılı kılına görüyorum, duyuyorum da esaslı kısmını kaçırıveriyorum.
OKUMAK İÇİN TIKLA