Eğitimde Devrim: NYU Post-Doktora Modeli ve Psikanalizin Demokratikleşmesi

tarihinde gönderilmiş tarafından

Psikanaliz tarihine baktığımızda, genellikle “bölünmelerle” dolu bir harita görürüz. Freud Adler’i aforoz eder, Jung kendi yoluna gider, Kleincılar ve Freudçular birbirine girer… Her enstitü, kendi doğrusunu “tek hakikat” olarak dayatır ve diğerlerini “saf olmayan” sapkınlıklar olarak görür.

Ancak New York Üniversitesi (NYU) Psikanaliz ve Psikoterapi Post-Doktora Programı, bu parçalı tarihe inat, radikal bir “Kurumsal Çoğulculuk” (Institutional Pluralism) modeliyle ortaya çıkmıştır. Bu model, psikanalizin “halk için” olabilmesinin yolunun, önce onu uygulayanların eğitiminin demokratikleşmesinden geçtiğini savunur.

Bu yazıda, Lewis Aron ve Karen Starr’ın da parçası olduğu bu devrimci eğitim modelini ve neden psikanalizin geleceği için kritik olduğunu inceliyoruz.

1. “Tek Bir Doğru Yoktur”: Çoğulcu Bir Çatı

Geleneksel enstitülerde adaylara genellikle tek bir kuramın (örneğin sadece Klasik Freudçu veya sadece Kleincı) “gerçek psikanaliz” olduğu öğretilir. NYU Post-Doktora programı ise bu dogmatik yapıyı reddeder.

  • Farklı Ekollerin Birlikteliği: Program bünyesinde Freudçu, İlişkisel, Kişilerarası (Interpersonal) ve Bağımsız gibi farklı yönelimler bir arada bulunur. Adaylara “tek doğru” dayatılmaz; bunun yerine “Karşılaştırmalı Psikanaliz” (Roy Schafer’ın terimiyle) yapmaları, yani farklı kuramları birbirleriyle kıyaslayarak kendi seslerini bulmaları teşvik edilir,.
  • Çatışmadan Diyaloğa: Farklı görüşler birer “sapkınlık” değil, zenginlik olarak görülür. Amaç, herkesi aynı kalıba dökmek değil, adayın kendi yeteneklerine ve mizacına uygun bir analitik kimlik geliştirmesini sağlamaktır.

2. Adayı “Çocuklaştırmaya” Son: Yetişkin Eğitimi

Psikanaliz eğitiminin en büyük eleştirilerinden biri, adayları (ki bunlar genellikle zaten psikiyatrist veya psikolog olan yetişkinlerdir) “infantilize” etmesi, yani çocuk yerine koymasıdır. Geleneksel sistemde “Eğitim Analisti” (Training Analyst) adı verilen üst düzey bir otorite, adayın kariyerinin geleceğine karar verir.

NYU modeli bu hiyerarşiyi yıkar:

  • Otoritenin Dağıtılması: Program, “Eğitim Analisti” atama sistemini reddeder. Adaylar, mezunlar arasından veya dışarıdan kendi analistlerini seçmekte özgürdür. Bu, adayın analistiyle kurduğu ilişkinin kurumsal güç oyunlarından (sınıf geçme/kalma korkusu) arınmasını sağlar,.
  • Meslektaşlık İlişkisi: Adaylar birer “öğrenci”den ziyade, deneyimlerini beraberinde getiren birer “genç meslektaş” olarak görülür.

3. “Saf Altın” Takıntısının Sonu: Esneklik ve Pragmatizm

Geleneksel eğitim, haftada 4-5 seans divan terapisini “altın standart” olarak dayatır ve bunun dışındaki her şeyi (yüz yüze görüşme, haftada 1-2 seans) “sadece psikoterapi” diyerek aşağılardı.

NYU modeli bu katı ayrımı reddeder:

  • Psikanaliz ve Psikoterapi Ayrımının Silikleşmesi: Program, “psikanaliz” (saf) ile “psikanalitik psikoterapi” (uygulamalı) arasındaki hiyerarşik duvarı kaldırmaya çalışır. Her iki yöntemin de değerli olduğu ve birbirini beslediği savunulur.
  • Esneklik: Her ne kadar akreditasyon için haftada 3 seans şartı koyulsa da (bu bir orta yol bulma stratejisidir), programın felsefesi “divan” veya “seans sayısı” gibi dışsal kriterlerin fetişleştirilmemesi gerektiğidir. Önemli olan teknik değil, analitik duruş ve süreçtir,.

4. Neden “Halk İçin” Önemli?

Bu akademik bir detay gibi görünebilir ama “Halk İçin Psikoterapi” vizyonunun kalbi buradadır.

Eğer terapistleri sadece “zengin, eğitimli ve haftada 5 gün gelebilen” hastalarla çalışacak şekilde, katı ve dogmatik yetiştirirseniz; bu terapistler halkın büyük çoğunluğuna (yoksullar, azınlıklar, krizdeki insanlar) hizmet veremez.

NYU modeli, esneyebilen, sosyal bağlamı tanıyan ve farklı teknikleri (davranışçı, sistemsel vb.) entegre edebilen uzmanlar yetiştirerek, terapinin sadece elit bir azınlığa değil, toplumun geneline ulaşmasını hedefler. Paul Wachtel ve Neil Altman gibi “sokağa inen” analistlerin bu veya benzeri esnek ekollerden çıkması tesadüf değildir.

Sonuç: Özgür Düşünen Terapistler

NYU Post-Doktora modeli bize şunu gösteriyor: Psikanaliz hayatta kalmak istiyorsa, fildişi kulesinden inmek zorundadır. Bunu yapmanın yolu da, terapistleri birer “tarikat müridi” gibi değil; sorgulayan, farklı dilleri konuşabilen ve hastanın ihtiyacına göre şekil alabilen özgür düşünürler olarak yetiştirmekten geçer.

Bu model, psikanalizin demokratikleşmesinin kurumsal kanıtıdır.

78

İLGİLİ VEYA BENZER YAZILAR

  1. Nal – Bir Akıl Hastanesinin Hatıra Defteri – Cemal Dindar Michel Foucault duysaydı şu ‘nal’ meselesini belki bir cilt daha eklerdi, Deliliğin Tarihi’ne. Üç ilacın; haloperidol, biperiden ve klorpromazinin ticari adlarının baş harfleri: NAL. Acile getirilen ‘akıl hastaları’nın genelde ilk tanıştıkları ilaçlar bunlardı. Bir enjeksiyona belli dozlarda çekilir ve hastaya enjekte edilirdi. Bazı kliniklerde bu...
  2. Kaplumbağalara Dair, Craig Stephenson Dünya yüzlerce yıl boyunca, tüm ağırlığıyla kaplumbağanın sırtında kaldı. Sabır, inayet ve sadakat timsali, ağırkanlı bir bilge olduğunu kanıtlaması için dünyayı taşıması yeterli olmadı. İnsanlar farklı coğrafyalarda pek çok anlam yükledi ona. Çoğu zaman iyi addedilen cüsseli tosbağalar, kimi zaman kötücül bir dünyanın habercisi oldular....
  3. İlk psikolojik roman, Eylül – Mehmet Rauf Mehmet Rauf’un en önemli eseri olan Eylül; zamanının ilk psikolojik romanı olarak kabul edilir. İlk defa 1900-1901 yılları arasında Servet-i Fünun dergisinde tefrika edilen Eylül’ün kitap halinde ilk baskısı 1901 yılında yapılmıştır. Kitap, psikolojik bir roman olup, ruhsal çözümlemelerde çok başarılı bir çalışma sergilemiştir. İnsanların...
  4. Karşıdevrimciler – Devrimciler 2, Kaan Arslanoğlu Kaan Arslanoğlu’nun romanı Karşıdevrimciler yayınlandığında ?Onu pisliğin ortasına attım. Yolu açık olsun.? diye yazdı. Biz alalım pisliğin ortasından, okuyalım, tartışalım, kurtaralım temiz kalanları pislik bulaşmadan sağına soluna? Daha iyileri yapılabilsin diye, romanlar okuyanlar için reklâm ve şişirilmiş satış rakamlarının ötesinde içeriği ile bir şey ifade...
  5. İnsan Ruhunun Haritası, Ahmet Ümit “Edebiyat, insan ruhunda yapılan bir yolculuktur.” Ahmet Ümit, İnsan Ruhunun Haritası adlı kitabında ‘Sırrı ve sınırları hiçbir zaman tam açıklanamayacak olan insan ruhunu tanımlama’ya çalışıyor ve soruyor: “İnsan ruhunun kıraç düzlüklerini, başı bulutlu dağlarını, korkutucu uçurumlarını, fırtınalı vadilerini, güneşli denizlerini, karanlık göllerini, verimli ovalarını gösteren bir harita çizilebilir mi?” ?İnsan ruhu...