Okuyun ama yutmayın, çiğneyin.
Edebiyatla çok uzun yıllarınız geçti. Bunca yıl edebiyat, hayatınızda olmasaydı neler eksilirdi? Edebiyat neler kattı hayatınıza ve hayata bakışınıza?
okumak için tıklayınızBoş bir kumsalda durup yumuşakça dalgalanan denizin sesini dinlersiniz. Serin rüzgâr içinizi rahatlatır. Ne kadar büyük, dev bir varlığın hemen yanında olduğunuzu hisseder misiniz peki? Açık denizde bulunan biri kadar değil herhalde. Açık denizde, bir güvertede, etrafa bakarsınız. Dört yanınız sonsuz mavi. Ama sonsuzluk duygusu değil bu. Bir varlıktan çok, yokluktur algıladığınız. Mekân yokluğu. Kara
okumak için tıklayınız“Balıklar karınları yukarı doğru ölürler ve yüzeye çıkarlar; bu, onların düşüş biçimidir.” André Gide O Vakıt Son Mimoza, Cemil Kavukçu’nun belki en hüzünlü kitabı. Kavukçu’nun, yaşamı her yönüyle kavrayan, her duygunun hakkını veren öykülerinde sıra hüzünde… Ama okuyunca göreceksiniz; en umutsuz anlarımızda bile bahçemize bir fidan diker, bir sokak hayvanıyla dost olur, ölüm döşeğinde gülümseriz. Çünkü
okumak için tıklayınızCemil Kavukçu’nun yeni öykü kitabı Üstü Kalsın’ın senfonik bir yapısı var. Elbette yazarın kurduğu dil atmosferinden, öykülerin sıralanışından kaynaklanıyor bu. Anlatım biçimiyle dilin temposu her metni kendi yapısı içinde derinleştirirken usulca birbirine ilmek atan dokuz öykü dingin akan hüzünle neşeyi kamçılayan coşkunun iç içe geçtiği çok sesli uzun bir müziği duyumsatıyor.
okumak için tıklayınızÜstü Kalsın’ı Cemil Kavukçu’nun ikinci ustalık döneminin yüksek bir basamağı olarak okuyabiliriz. Dokuz öyküden oluşuyor kitap. Birbiriyle ilişkili “karga” öyküleri yanında, apayrı insan hikâyeleri anlatıyor. Cemil Kavukçu’nun, öykücülüğünü bütün özellikleriyle olgunlaştırıp özgün bir ada olarak önümüze getirdiği ilk uzun döneminden sonra yazacaklarını hep merak etmiştim. Şimdi ilk öykülerinin yayımlandığı yıldan bugüne geçen otuz beş yıllık
okumak için tıklayınızCemil Kavukçu’nun yeni öykülerini bir araya getirdiği kitabı “Üstü Kalsın”, “Düşkaçıran” ve “Aynadaki Zaman” adlı kitaplarıyla açılan parantezi şimdilik kapatıyor. Edebiyatımızın usta öykücüsü, bu yeni kitabıyla bildiğimiz dünyalarına doğru bir adım adım atıyor. Bu öyküleri kuşlar getirdi Semih Gümüş, öykücülüğümüzün bir nevi haritasını çıkardığı kitabı Öykünün Kedi Gözü’nde Cemil Kavukçu için şöyle bir paragraf açmıştı:
okumak için tıklayınızÖykücülüğümüzün usta kalemi Cemil Kavukçu, yeni öykülerini Üstü Kalsın’da bir araya getiriyor. İnsanın insanla, doğayla ilişkisi, kendi iç dünyasıyla ilişkisidir aynı zamanda. Kavukçu, kahramanlarını öyle yerlerinden yakalayıp anlatıyor ki, sonunda okur kendisini, adına öykü dediğimiz aynanın karşısında çırılçıplak buluveriyor. Üstü Kalsın, aklınızdan çıkmayacak öykülerden oluşuyor.
okumak için tıklayınızHer seferinde iyi niyetle başladığım, ama hep sıkılıp yarım bıraktığım işlerden biri de kitaplığımı düzenlemektir. Aradığımı bulamadığım çok olur. Bazen de unutulmuş, yıllardır okunacağı günü bekleyen bir kitap çıkıverir karşıma. Günlerdir kafamı kurcalayan, raflarda olduğunu çok iyi bildiğim bir kitabı ararken Giuseppe Tomasi Di Lampedusa?nın Leopar romanıyla karşılaştım. Unutmuşum. Üstelik, çevirmeni Semin Sayıt 1999 yılının
okumak için tıklayınız“Örümcek Kapanı, okuyup rafa kaldıracağınız bir kitap değil. Bilakis dönüp dönüp bakacağınız, gözünüzün önünden çok da kaybolmasını istemeyeceğiniz bir kitap.” Yarattıkları kurmaca evrenden eve, gerçek dünyaya hiç dönmek istemediğimiz, yarattıkları karakterleri ?bazen biraz ileri gidip? kendi hayatımızdaki gerçek insanlara yeğlediğimiz yazarlar var. Bu saçma hayattan bir kapı aralansa, kendimi hikayelerinin içinde bulsam diyeceğim yazarlar bunlar.
okumak için tıklayınızCemil Kavukçu özellikle eşsiz öyküleriyle, son dönemde bir de çocuk kitaplarıyla ilgiyle takip ettiğim, örnek aldığım yazarlardan biri. Kendisiyle ilk olarak İzmir?de bir edebiyat etkinliğinde aynı oturumun konuğu olarak tanıştım, fakat öyküleriyle tanışmam bunun çok öncesine dayanıyordu. En iyi yazar, tanışılmamış olandır, sözünü tersine çeviren yazarlardan biri Kavukçu. Bu nedenle Kavukçu?nun ilk gençlik romanı Yolun
okumak için tıklayınızÖykücülüğümüzün ödüllerle taçlanan büyük adı Cemil Kavukçu, ilk gençlik romanı Yolun Başındakiler’de eğitim sistemimizin ezeli sorunlarını bir ortaokul öğrencisinin gözünden anlatıyor. Derslerin karatahta önünde anlatıldığı bir dönemde, yasakçı ve ezberci eğitim sisteminde var olma mücadelesi veren gençlerin romanı, ülkemizde süregelen birçok soruna incelikle değiniyor. Yarattığı etkileyici karakterlerle, erkek ve kız çocukların eğitimde fırsat eşitliğine sahip
okumak için tıklayınızCumhuriyet sonrası öykücülüğümüzün yelpazesini genişleterek büyümesi 1980 yılına kadar düzgün doğrusal bir çizgide olurken, 80 sonrasından günümüze durgunluklar ve niteliksel sıçramalarla inişli-çıkışlı bir yol izlemeye başlamıştır. Bu dalgalanmalar biraz da, öykünün roman gibi popülizme kapılarını açmayıp bu alanın tamamen dışında kalmasından kaynaklanır. Sanatın değişik alanlarda ünlenmiş birçok kişi bir de roman yazmaya kalkışırken genellikle öyküden
okumak için tıklayınızEdebiyatımızın usta öykücüsü Cemil Kavukçu, öyküseverlerin yakından tanıdığı ve tutkuyla izlediği kocaman bir öykü dünyası yarattı. Öykücülüğümüze, daha önce hiç ele alınmamış yepyeni tipler kattı. Taşralı genç erkeklerin dünyasını, olanca yalınlık ve gerçekliği ile anlatırken, insanın kendisi için yarattığı katı evreni tüm içtenliği ile tasvir etti. Aynadaki Zaman, yazarın, kendi öykü evrenini zenginleştirme kararının bir
okumak için tıklayınızÜç kişilik oyun kulübü… Anneannesini çok seven Fatoş, ona yeni evinde arkadaşlık etsin diye güzel bir hediye alır. Eski günlerini hatırlayan anneannesi Fatoş’a anılarını anlatır. Fatoş sadece dinlemekle mi kalacak dersiniz? (Tanıtım Bülteninden)
okumak için tıklayınızSözcüklerle resim yapılır mı? Fatoş, en sevdiği yazarın okuluna geleceğini duyunca sevincinden yerinde duramaz. Öykü yazmaya çok hevesli olduğu için yazarla karşılaşmaya can atar. Peki, onca arkadaşının arasından sıyrılmayı başarabilecek mi dersiniz? (Tanıtım Bülteninden) Kapıyı çalan öykü – Tülin Sadıkoğlu (07/10/2011 tarihli Radikal Kitap Eki) Öyküleriyle, romanlarıyla, şimdiye kadar yayımlanan yirminin üstünde kitabıyla edebiyatımızın
okumak için tıklayınız“Biz bir aileyiz ve o yüzden Bopato’yuz.” Gözünü bir kafeste açmıştı Topik. Annesini hiç tanımamıştı. Sonra Burcuların evi. Fakat çok sevdiği bu evden de ayrılmak zorunda kalmış ve bir barınağa düşmüştü yolu. Barınak korkunçtu ama orada Bobo ve Pamuk ile tanışıp Bopato olmalarıyla tüm hayatı değişmişti. Bobo, “Buradan kurtulacağız,” demişti. Kurtulmuşlardı. Ancak planları hiç de
okumak için tıklayınızCemil Kavukçu, tam bir öykü ustasıdır; küçücük bir kıvılcımdan tadına doyulmaz öyküler çıkarır. Düşkaçıran, yazarın yeni öykü kitabı. Kavukçu, bundan önceki kitaplarında doğup büyüdüğü İnegöl’den yola çıkarak taşralı gençlerin öykülerini, aşklarını, umutlarını taşımıştı okura… Meyhaneleri mesken edinmiş denizcileri, yaşadığı kasabaya sıkışıp kalmış genç kızları, çocukları… Düşkaçıran, Kavukçu’nun kitaplarında bir kırılmaya işaret eden yeni, farklı öykülerden
okumak için tıklayınızBiz BOPATO’yuz! Anca beraber, kanca beraber!” Bobo, Pamuk ve Topik’in barınakta başlayan dostluğu özgürlüklerine kavuşma çabalarıyla giderek güçleniyor. Kendisinden çok Pamuk ve Topik’i düşünen Bobo, barınaktan kaçmayı aklına koymuş ve planını yapmıştır. Ancak bu planı uygulamak sandığından daha zor olacaktır: Oradan kaçıp kurtulmak için Topik’in hâlâ çok zayıf olması, Çalı, Diken, gözlüksüz İsmet ve Bedri
okumak için tıklayınızYaşlandığı için terk edilmiş çoban köpeği Bobo?nun; korunaklı bir evde sevgi ve özenle büyütülen Topik?in ve doğduğu sokaklarda hayatta kalmaya çalışan Pamuk?un hikâyesi yer alıyor bu kitapta. Rastlantıların biraraya getirdiği bu üç köpeğin yolları kesişinceye kadar insanlarla ve diğer köpeklerle kurdukları ilişkileri, acımasız koşullara karşı verdikleri mücadeleleri okurken siz de BOPATO?nun bir üyesi olmak istemez
okumak için tıklayınız(*) Cemil Kavukçu?nun öykülerinde orman, denizin karadaki devamıdır. Ormanın kalbine ilerlemek, tekinsizliğin yarattığı tuhaf bir haz doğurur. Onun kahramanları çoğunlukla insanın kendini bulmasının (ya da anlamasının) ancak bir yolculuğa çıkmasıyla mümkün olduğuna inanırlar. Bu yolculuklar ya açık denizlere ya da ormanın derinliklerine, yani mutlak ıssızlığın hüküm sürdüğü yerlere doğrudur. İnsan ancak ıssızlıkta kendisi olabilir, hayatın
okumak için tıklayınız