?Sözcüklerin bilinci? olur mu? Sözcükler sorumluluklarının peşinden koşuyorlarsa bu neden olmasın ki? Sorumluluk bir yönüyle kişinin her şeyden önce kendine karşı bir yükümlülüğü değil midir ki; her zaman söylendiği gibi ?üstlenemeyeceğini yapma ve yapamayacağını üstlenme ? diye…İnsan, iki ayak üzerinde dik durmaya başladığı günden bu güne değin hep koşmuştur; ve fakat kaçmak bundan öte bir olgu olsa gerek. Her şeyden ?belki- kaçmak olanaklı olsa da insanın kendinden kaçması olanaksızdır; gölge yok edilemez..Görüşün, eylemin yetersiz kaldığı yerde dil devreye girer; sözcükler aracılığı ile insan insana gider ve insandan geri kendine döner. Öyle ise, ?sözcüklerin bilinci? insanın bilinci ile bir açıdan ödeşmektedir; ve bu durum bir sorumluluk demektir. Analar boşuna demiyorlar, ?söz ola kese savaşı…? ki onlar ?analar- doğurmak/yaratmakla kalmamış, söze bilinç yükleyerek kuşaklar arası yeniden doğmayı/doğurmayı/yaratmayı yeniden gerçekleştirmiş değiller midir? Elias Canetti kadim sözlerin bilincini ararken iz-düşümü ile yol göstermektedir;