Yüz Yıllık Terapi: Dünya Neden Hâlâ İyileşmiyor?

tarihinde gönderilmiş tarafından

James Hillman ve Michael Ventura’nun 1992 tarihli “We’ve Had a Hundred Years of Psychotherapy—and the World’s Getting Worse” (Yüz Yıllık Psikoterapi Gördük ve Dünya Kötüleşiyor) adlı kitabından alınmış, çarpıcı bir düşünceyi temel alan bir alıntıdır.

James Hillman ve Michael Ventura’nın Sektöre Eleştirel Bakışı

Kaynak: The Sun Magazine – “We’ve Had a Hundred Years of Psychotherapy—and the World’s Getting Worse” alıntısı

Ruh sağlığı profesyonelleri olarak, bazen en temel soruyu sormaktan çekiniyoruz: Yüz yılı aşkın bir süredir uygulanan psikoterapi ve psikanaliz, bireylerin acılarını hafifletse de, dünyanın genel gidişatını neden değiştiremiyor?

Arketipsel psikolojinin önde gelen isimlerinden James Hillman’ın (Michael Ventura ile birlikte yazdığı) bu provokatif eseri, ruh sağlığı sektörünü sadece bireysel düzlemde değil, kolektif ve toplumsal sorumluluk bağlamında sorguluyor.

📌 Ana Fikir: Bireysellik Tuzak Mı?

Hillman ve Ventura’nın temel tezi şudur: Psikoterapi, odağını sürekli olarak “bireysel benliğe” (ego) çevirerek, bireyi içinde bulunduğu toplumun ve kültürün çürümesinden izole etmiştir.

  • İçe Dönüş: Terapi, genellikle kişiyi toplumsal sorunlardan ve kolektif krizlerden uzaklaştırarak, enerjisini yalnızca kişisel travmasını çözmeye yöneltir. Bu durum, toplumsal sorunların “kişisel başarısızlık” olarak algılanmasına yol açar.
  • Sosyal Eylemsizlik: Kitap, bireyin iç dünyasına yapılan bu yoğun vurgunun, kişiyi dışarıdaki adaletsizliklere, savaşlara, çevre felaketlerine ve sistematik eşitsizliklere karşı harekete geçmekten alıkoyduğunu öne sürer.
  • “Tedavi Edilmiş” Bireyler, “Hasta” Bir Dünya: Eğer milyonlarca insan terapi görmüş ve “iyileşmiş” ise, neden dünya hâlâ savaş, yoksulluk ve şiddetle doludur? Kitap, terapinin toplumsal yapıyı ve kültürel patolojiyi görmezden gelerek, sadece bireysel uyumu sağlamaya çalıştığını iddia eder.

Hillman’ın bu eleştirisi, özellikle nöroçeşitli bireylerin ve ailelerinin deneyimleri açısından önemli bir bakış açısı sunar:

  1. Sistem vs. Birey: Otizm spektrumundaki bireylerin yaşadığı zorluklar genellikle sistematik engellerden (eğitimde dışlanma, işsizlik, toplumsal kabul eksikliği) kaynaklanır. Terapi, bu bireyin topluma “uyum sağlamasına” odaklanırken, toplumu değiştirme sorumluluğunu göz ardı mı ediyor?
  2. Kolektif Dayanışma: Engelli aileleri ve aktivistler, bireysel mücadele yerine kolektif örgütlenme ve hak savunuculuğu yoluyla sonuç elde eder. Hillman’ın çağrısı, ruh sağlığı profesyonellerinin de bu kolektif mücadeleye daha fazla dahil olması gerekliliğini vurgular.
  3. Terapiye Eleştiri: Terapi süreçleri, nöroçeşitli bireylerin farklılıklarını bir “patoloji” olarak kodlamak yerine, toplumsal ve yapısal sorunların yarattığı sıkıntılara odaklanmalı ve sadece bireysel “iyileşme” yerine “güçlenmeyi” hedeflemelidir.

📌 Sonuç Yerine

Hillman ve Ventura’nun eseri, ruh sağlığı alanında çalışanlar ve hizmet alan herkes için bir dönüm noktasıdır. Bize, “iyi olma” halinin sadece içsel bir mesele değil, aynı zamanda adil, eşit ve sağlıklı bir toplumsal yapının ürünü olduğunu hatırlatır.

Terapinin gerçek başarısı, sadece bireylerin iç dünyasını onarmasıyla değil, aynı zamanda bu bireylerin dış dünyayı iyileştirme gücünü ne kadar artırdığıyla ölçülmelidir.

Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Otizm spektrumundaki bireyler için terapi, bireysel uyumu mu yoksa toplumsal değişimi mi hedeflemelidir? Yorumlarınızı bekliyoruz!

72

İLGİLİ VEYA BENZER YAZILAR

  1. Nal – Bir Akıl Hastanesinin Hatıra Defteri – Cemal Dindar Michel Foucault duysaydı şu ‘nal’ meselesini belki bir cilt daha eklerdi, Deliliğin Tarihi’ne. Üç ilacın; haloperidol, biperiden ve klorpromazinin ticari adlarının baş harfleri: NAL. Acile getirilen ‘akıl hastaları’nın genelde ilk tanıştıkları ilaçlar bunlardı. Bir enjeksiyona belli dozlarda çekilir ve hastaya enjekte edilirdi. Bazı kliniklerde bu...
  2. Kaplumbağalara Dair, Craig Stephenson Dünya yüzlerce yıl boyunca, tüm ağırlığıyla kaplumbağanın sırtında kaldı. Sabır, inayet ve sadakat timsali, ağırkanlı bir bilge olduğunu kanıtlaması için dünyayı taşıması yeterli olmadı. İnsanlar farklı coğrafyalarda pek çok anlam yükledi ona. Çoğu zaman iyi addedilen cüsseli tosbağalar, kimi zaman kötücül bir dünyanın habercisi oldular....
  3. İlk psikolojik roman, Eylül – Mehmet Rauf Mehmet Rauf’un en önemli eseri olan Eylül; zamanının ilk psikolojik romanı olarak kabul edilir. İlk defa 1900-1901 yılları arasında Servet-i Fünun dergisinde tefrika edilen Eylül’ün kitap halinde ilk baskısı 1901 yılında yapılmıştır. Kitap, psikolojik bir roman olup, ruhsal çözümlemelerde çok başarılı bir çalışma sergilemiştir. İnsanların...
  4. Karşıdevrimciler – Devrimciler 2, Kaan Arslanoğlu Kaan Arslanoğlu’nun romanı Karşıdevrimciler yayınlandığında ?Onu pisliğin ortasına attım. Yolu açık olsun.? diye yazdı. Biz alalım pisliğin ortasından, okuyalım, tartışalım, kurtaralım temiz kalanları pislik bulaşmadan sağına soluna? Daha iyileri yapılabilsin diye, romanlar okuyanlar için reklâm ve şişirilmiş satış rakamlarının ötesinde içeriği ile bir şey ifade...
  5. İnsan Ruhunun Haritası, Ahmet Ümit “Edebiyat, insan ruhunda yapılan bir yolculuktur.” Ahmet Ümit, İnsan Ruhunun Haritası adlı kitabında ‘Sırrı ve sınırları hiçbir zaman tam açıklanamayacak olan insan ruhunu tanımlama’ya çalışıyor ve soruyor: “İnsan ruhunun kıraç düzlüklerini, başı bulutlu dağlarını, korkutucu uçurumlarını, fırtınalı vadilerini, güneşli denizlerini, karanlık göllerini, verimli ovalarını gösteren bir harita çizilebilir mi?” ?İnsan ruhu...