R. D. Laing ve Uygulamaları

tarihinde gönderilmiş tarafından

R.D. Laing’in (Ronald David Laing) uygulamaları değerlendirildiğinde, kendisinin bu kitapta savunulan “ilerici psikanaliz” vizyonunun en radikal temsilcilerinden biri olduğu görülebilir.

1. “Tıbbi Model” ve Hiyerarşinin Reddi

Amerikan tıbbının ve psikanalizin 1950’lerde “tedavi eden” (cure) maskülen/bilimsel bir otorite figürüne dönüştüğü ve “bakım veren” (care) insani yönü dışladığı eleştirisi yapılır,.

  • Laing’in Değerlendirmesi: Laing’in uygulamaları, bu “doktor-hasta hiyerarşisinin” en sert reddidir. Harry Stack Sullivan’ın “katılımcı gözlemci” rolü övülürken, Laing bu rolü daha da ileri götürerek doktor ve hastanın aynı evde eşit statüde yaşadığı komünler (Kingsley Hall) kurmuştur. “Karşılıklı kırılganlık” ve otoritenin dağıtılması ilkesi, Laing’in pratiğinde vücut bulur.

2. Şizofreniye “İnsancıl” ve “Bağlamsal” Yaklaşım

Harry Stack Sullivan’ın şizofreni koğuşu, hastaların biyolojik olarak “bozuk” değil, çevrelerine (homofobik ve baskıcı toplum) tepki veren bireyler olarak görüldüğü örnek bir model olarak sunulur.

  • Laing’in Değerlendirmesi: Laing’in şizofreniyi “hasta bir aileye veya topluma verilen sağlıklı bir tepki” olarak görmesi, Harry Stack Sullivan ve Frieda Fromm-Reichmann geleneğinin doğrudan devamıdır. Laing, kitapta “analiz edilemez” damgası yiyen psikotik hastaları merkeze alarak, psikanalizin sadece “nevrotik elitler” için olmadığını kanıtlayan “halkçı” duruşu sergilemiştir.

3. “Bakım” (Care) ve “Tedavi” (Cure) İkiliğinin Aşılması

psikanalizin “bakım vermeyi” (care) aşağılayarak kendini sadece “tedavi eden” (cure) bir bilim olarak konumlandırmasının hata olduğudur.

  • Laing’in Değerlendirmesi: Laing’in uygulamaları, “iyileştirmeyi” semptomları yok etmek olarak değil, bireyin kendi deliliği içinden geçmesine “eşlik etmek” ve ona “bakım/alan sağlamak” olarak tanımlar. Bu, kitabın savunduğu; terapinin sadece teknik bir müdahale değil, insani bir “tanıklık etme” süreci olduğu görüşüyle birebir örtüşür. Laing, kitapta “kadınsı” bulunarak dışlanan bakım etiğini radikal bir şekilde sahiplenmiştir.

4. “Şehrin Merkezindeki Analist” ve Sosyal Adalet

Kitapta Neil Altman’ın, psikanalizi ofisten çıkarıp toplumun içine taşıması modern bir başarı örneği olarak sunulur.

  • Laing’in Değerlendirmesi: Laing’in hastaneleri terk edip Londra’nın işçi sınıfı mahallelerinde (East End) kurduğu terapötik topluluklar, kitabın “duvarları yıkmak” ve “sokağa inmek” çağrısının eyleme dökülmüş halidir. Laing, deliliği biyolojik bir kader değil, sosyo-politik bir “yabancılaşma” olarak görerek, kitapta Ferenczi’nin başlattığı söylenen “sosyal adalet ve psikanaliz” hattında yer alır.

Sonuç: Laing, Kitabın “İlerici Psikanaliz” Tanımına Uyar mı?

Evet, fazlasıyla uyar. tarihsel anlatıya göre R.D. Laing;

  1. Ortodoks Psikanalize Karşıdır: Tıpkı Ferenczi ve Rank gibi, katı teknik kuralları (divan, mesafe, sessizlik) reddetmiştir.
  2. İlişkiseldir: Terapistin “beyaz perde” değil, gerçek bir kişi olarak ilişkiye katılması gerektiğini (Sullivan ve İlişkisel Ekol gibi) savunmuştur.
  3. Halk İçindir: Tıbbi etiketi ve pahalı prosedürleri reddederek, “deliliğin” insani bir deneyim olduğunu savunmuş ve dışlanmışlara kucak açmıştır.

R.D. Laing, Lewis Aron ve Karen Starr‘ın eleştirdiği “elitist, tıbbi ve katı” Amerikan psikanalizine karşı, onların savunduğu “esnek, insancıl, ilişkisel ve sosyal” psikanaliz vizyonunun tarihsel bir müttefiki olarak değerlendirilebilir.

93

İLGİLİ VEYA BENZER YAZILAR

  1. Nal – Bir Akıl Hastanesinin Hatıra Defteri – Cemal Dindar Michel Foucault duysaydı şu ‘nal’ meselesini belki bir cilt daha eklerdi, Deliliğin Tarihi’ne. Üç ilacın; haloperidol, biperiden ve klorpromazinin ticari adlarının baş harfleri: NAL. Acile getirilen ‘akıl hastaları’nın genelde ilk tanıştıkları ilaçlar bunlardı. Bir enjeksiyona belli dozlarda çekilir ve hastaya enjekte edilirdi. Bazı kliniklerde bu...
  2. Kaplumbağalara Dair, Craig Stephenson Dünya yüzlerce yıl boyunca, tüm ağırlığıyla kaplumbağanın sırtında kaldı. Sabır, inayet ve sadakat timsali, ağırkanlı bir bilge olduğunu kanıtlaması için dünyayı taşıması yeterli olmadı. İnsanlar farklı coğrafyalarda pek çok anlam yükledi ona. Çoğu zaman iyi addedilen cüsseli tosbağalar, kimi zaman kötücül bir dünyanın habercisi oldular....
  3. İlk psikolojik roman, Eylül – Mehmet Rauf Mehmet Rauf’un en önemli eseri olan Eylül; zamanının ilk psikolojik romanı olarak kabul edilir. İlk defa 1900-1901 yılları arasında Servet-i Fünun dergisinde tefrika edilen Eylül’ün kitap halinde ilk baskısı 1901 yılında yapılmıştır. Kitap, psikolojik bir roman olup, ruhsal çözümlemelerde çok başarılı bir çalışma sergilemiştir. İnsanların...
  4. Karşıdevrimciler – Devrimciler 2, Kaan Arslanoğlu Kaan Arslanoğlu’nun romanı Karşıdevrimciler yayınlandığında ?Onu pisliğin ortasına attım. Yolu açık olsun.? diye yazdı. Biz alalım pisliğin ortasından, okuyalım, tartışalım, kurtaralım temiz kalanları pislik bulaşmadan sağına soluna? Daha iyileri yapılabilsin diye, romanlar okuyanlar için reklâm ve şişirilmiş satış rakamlarının ötesinde içeriği ile bir şey ifade...
  5. İnsan Ruhunun Haritası, Ahmet Ümit “Edebiyat, insan ruhunda yapılan bir yolculuktur.” Ahmet Ümit, İnsan Ruhunun Haritası adlı kitabında ‘Sırrı ve sınırları hiçbir zaman tam açıklanamayacak olan insan ruhunu tanımlama’ya çalışıyor ve soruyor: “İnsan ruhunun kıraç düzlüklerini, başı bulutlu dağlarını, korkutucu uçurumlarını, fırtınalı vadilerini, güneşli denizlerini, karanlık göllerini, verimli ovalarını gösteren bir harita çizilebilir mi?” ?İnsan ruhu...