“bağırsam ne yarar, nasılsa duymazlar
ben bir kömür ocağının onulmaz göçüğüyüm
içimde cesetler ve daha ölmemişler var” Metin Altıok
Türkiye’nin son otuz yıldır geçirdiği iktisadi dönüşüm, tüm çıplaklığıyla işçi ölümlerinde çıkar karşımıza. Başarılı gazeteci İsmail Saymaz, bu cinayet mahallerine dönüp bir kez daha bakıyor, cinayetin delillerinin izini sürüyor Fıtrat’ta…
Örgütlü bir şiddet
2 Haziran 2013 günü, Eskişehir’deki Sanayi Sokak’ta yaşanan anlar, bilinmeyen yaşamların öyküsü olmaktan çıkıp, iyilik ve kötülük üzerine dünyaya büyük anlamlar bıraktı. İsmail Saymaz’ın Ali İsmail: Emri Kim Verdi? kitabı o anların yakın tanıklığı.
Ümmühan Duman katliam günü eşi Mahmut’a “Beni sen öldür, onlara bırakma” demişti.
Kahramanmaraş’ta, 19-22 Aralık 1978’de 111 yurttaşımızın can verdiği katliamın üzerinden 36 yıl geçti. Alevileri ve Alevilerin şahsında, yükselen sol hareketi hedef alan bu insanlık suçu, halen tam olarak aydınlatılamadı. Kırımın ipuçlarını toplamak ve uç uca eklemek, 78 Maraşı’nı yerinde yaşayan araştırmacı Aziz Tunç’un omuzlarına kaldı. Tunç, 2011’de yayımladığı Maraş Kıyımı, Tarihsel Arka Planı ve Anatomisi adlı ilk kitabıyla, üzeri örtülen mezara ilk kazmayı vurmuştu.
İsmail Saymaz?ın kitabının asıl başarısı dava dosyalarının, rakamların, istatistiklerin içinden insanların acılarını hissettirebilmesinde saklı.
Gazeteciliğin, siyasetteki ve toplumdaki kamplaşmaya koşut olarak ikiye bölündüğü, her bir gazetecinin kendisini bir safta konumlandırarak haber nesnelerine baktığı, haberi siyasi bir mücadelenin aracı kıldığı bir matbuat döneminden
İsmail Saymaz Esas Duruşta Cinayet’te, çeşitli örnekleriyle asker ölümlerini mercek altına alıyor. Tahkir, kötü muamele, dayak, eziyet, intihar ve cinayet sebebiyle hayatlarını kaybeden askerlerin başlarına gerçekte ne geldiğini araştırıyor, ölümlerin gerçek sebeplerini ve bunların üzerinin nasıl örtüldüğünü ortaya koyuyor. Başka canların sorumsuzca feda edilmesine göz yumulmasın diye?
Baba Kenan Polat: “Asker ölüsü, tavuk ölüsü gibi? Hani bir asker ölmüş, onların umurunda mı ki? Onların çocukları askerde yok ki, ölsün. Çocukları dünyanın dolarlarını götürdü, hiçbir şey yok…”
Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü (RSF), bugün 65 ayrı ülkeden seçtiği ‘100 Basın Kahramanı’ listesini yayınladı. RSF’in hazırladığu listede Türkiye’den, 2014 yılında Abdi İpekçi Yılın Gazetecisi Ödülü’nü alan Radikal gazetesi muhabiri İsmail Saymaz yer aldı. Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü, İsmail Saymaz’ı ‘100 Basın Kahramanı’ listesine
Hasan İzzettin Dinamo’nun tüm şiirleri ve ses kayıtları gün yüzüne çıkıyor. ‘Ateş Ormanları Arasından’ adlı kitapta, Dinamo’nun hiç yayımlanmamış ‘Türkiye Sovyet Cumhuriyeti’ adlı şiiri de var.
Radikal’den İsmail Saymaz’ın haberine göre, Hasan İzzettin Dinamo?nun bazıları daha önce hiç yayımlanmamış ve bazıları kendisi tarafından seslendirilmiş şiirleri, ölümünün 25. yılında bir kitap ve CD olarak okurla buluşuyor. Şairin kızı Işık Dinamo tarafından hazırlanan ?Ateş Ormanları Arasında?
Marx, Hegel?e tarihin tekerrür ettiğini, ilkinin trajik ikincisinin ise komik olduğunu söylemişti. Türkiye?de trajik dönemi sona eren yargının komedi döneminin öyküsünü anlatan bir kitap İsmail Saymaz?ın Sözde Terörist?i.
Okumaya başladığınız bu yazı, yayımlandığı mecraya bakarak bir kitap tanıtım yazısı olmalıydı aslında. Kitaba adını veren ?sözde terörist?lerden biri olmam vesilesiyle benden istenen de bu idi. Bu yazının kaleme alınmasına vesile olan kitaba değineceğiz elbette. Ama kitaptan ziyade yazarını anlatmak
Türkiye’de son yedi yılda “terör suçu”, iktidar bloğuna karşı her eylemi, her muhalif kimliği içine alacak şekilde genişletildi. Polis fezlekeleri adeta yasaların yerine geçerken; özel yetkili mahkemeler, “düşman” ilan edilen kesimlere karşı kahredici bir mekanizma olarak kullanılıyor.
Çoğulcu demokrasiyi, örgütlü toplumu, özgür bireyi ve eleştirel aklı hedef alan “devlet terörü” eliyle, yasal hakları kullanmak bile
?Suç-önleme mekanizması ilk kez mi ters gitti?
Masum bir adam haksız yere mi suçlandı?
Belki başka masumlar da vardı, ha??
Azınlık Raporu, Philip K. Dick
Geçtiğimiz on yıl Türkiye?de, deyim yerindeyse bir ?zaptiye? dönemi oldu. Önce 2004?te kabul edilen yeni Türk Ceza Kanunu, ardından 3 yıl sonra 2007?de yürürlüğe giren Polis Vazife ve Salahiyetleri Kanunu?nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun, devletin zor aygıtını güçlendirirken yoksul sınıflar, belirli etnik gruplar ve otoritelerce ?tehlikeli? addedilen kesimler üzerindeki
“Polisin Türkiye’nin genelinde cinayet işlediği zaman nasıl ifade verdiğini araştırdık. Baktık ki, Antalya’da Çağdaş Gemik’i öldüren polis de aynı şekilde ifade veriyor. ‘Ayağım kaydı, silahım patladı, nasıl oldu, bilmiyorum.’ Sivas’a geçtik. Turan Özdemir’i öldüren polislere baktık. Onlar da aynısı… Peki, mermi nereye değdi? Turan Özdemir’in ense köküne. Çağdaş Gemik’in neresinde patlamıştı? Kulağının arkasında. Baran Tursun’da? Tam kafasının arkasına.”
“Onur’u yaşamdan koparan süreç, kolluk güçlerinin
12 Eylül 1980 hiç uzak değil. Hele o günden kalan düzenin içindeyken Türkiye, her yerde darbenin açtığı yaralar kanamaya devam ediyorken. Ama bugün ?Zamanaşımı? diyorlar. Oysa işkenceden geçirilenlerin, kaybedilenlerin, idam edilenlerin acıları zaman durmuşçasına taze. Anneler henüz oğullarının mezarını bulamadı. Kadınlar kocalarının, çocuklar anne ve babalarının üniformalı katillerinin cezalandırıldığını görmedi.
(Şavşatlı öğretmen Cengiz Aksakal (solda) 26 Ekim de gözaltına alındı. 12 Kasım 1980 günü ise ailesine işkence görmüş bedeni Trabzon Devlet Hastanesi’nde verildi. Aksakal’ın ölmeden bir gün önce çekilen son fotoğrafı (sağda) ilk kez Saymaz ın kitabıyla ortaya çıktı.)
Gazeteci İsmail Saymaz?ın 12 Eylül?ü konu alan ?Oğlumu Öldürdünüz, Arz Ederim? isimli dördüncü kitabı çıktı. Saymaz, Artvin?de 26 Ekim-3 Kasım 1980 arasında işkence görüp 12 Kasım?da yaşamını yitiren öğretmen Cengiz Aksakal?ın,
Bir tarikatı soruşturmasıyla başladı her şey… 1998’de Şırnak’ın İdil ilçesinde, dönemin ‘dokunulmazı’ olan Jitem’i soruşturan Başsavcı İlhan Cihaner, 10 yıl sonra bu dönemin ‘dokunulmazı’ haline gelen tarikatları mercek altına aldı. Önce İsmailağa tarikatını, sonra Gülen Cemaati’ni soruşturmaya koyuldu.
Erzincan’da, tarikat medresesinden çekilen telefon hattının ucu, İstanbul’da bir iş adamının evinde ve Ankara’da bakanlık katında çıkınca savaşın ‘işaret fişeği’ atılmış oldu. Kentte baraj gölünde bulunan mühimmat, Erzurum Özel Yetkili Cumhuriyet Savcısı Osman Şanal eliyle ‘darbe’ soruşturmasına evrilirken; imzasız ihbarları saf değiştiren muhbirler, şaibeli gizli (!) tanıkları ‘suikastçı keneler’ izledi. Ve üç ay içerisinde
“O kitabı; emniyet içerisindeki cemaat örgütlenmesini ele alan “Haliç’te Yaşayan Simonlar”ı yazdığı tarihe kadar dindar kesimin ‘model polis’ şefiydi.
Gülen Cemaati’ne yakınlığıyla biliniyordu.
Ne olduysa, o kitaptan sonra oldu.
Ömrü sol örgütlerle mücadele ile geçen, bu uğurda adı işkenceciye çıkan Hanefi Avcı, birden bire Devrimci Karargâh adlı silahlı sol örgüte yardım etmek iddiasıyla tutuklandı. Ve ardından, eski makam odasından ses kasetleri çıktı.
Bu kavganın özü neydi?
Hanefi Avcı, Devrimci Karargâh ile hangi iddialar çerçevesinde ilişkilendirildi?
Telefonları, IMEI numarasıyla ve bir başka isimle dinlendi mi?