Kategori: Psikoloji

Jung’un Amerika üzerine yaptığı gözlemler, modern toplumların karşı karşıya olduğu teknolojik, materyalist ve aşırı dışa dönük yaşam krizini anlamamız için çarpıcı uyarılar barındırır. Amerika’nın kurduğu devasa sistemler ve makineler üzerinden yaptığı bu analizler, günümüzün hız ve tüketim odaklı kültürlerinin ruhsal haritasını çıkarır. Tek Tipleşme ve “Yaşam Standardı” Yanılgısı Jung, Amerika’nın tekdüzelik, hız ve tamamen dışsal

Bugün kurgusal bir zaman makinesine biniyor ve dünyaca ünlü yazar Morris West’in o sarsıcı Fanus romanının sayfaları arasına, 1913 yılının sisli Zürih’ine dalıyoruz! Bir yanda ensest, cinayet ve karanlık fantezilerle dolu bir geçmişi olan, soylu ve güzel hasta Magda Kardoss von Gamsfeld; diğer yanda ise kendi zihninin dehlizlerinde kaybolmaktan ölesiye korkan, psikanalizin dev ismi Dr.

C.G. Jung’a göre modern insanın kendi yaşam felsefesini (veya dünya görüşünü) inşa etmesi, her şeyden önce kitle psikolojisi içinde yok olmamak ve nevrozların kurbanı olmamak için hayati bir zorunluluktur. Ortaçağ’da insanların bilinçdışı, kilisenin ve mutlak inançların içinde güvenle barınırken, günümüzde bu koruyucu yapılar çökmüş ve içimizdeki devasa ruhsal enerji açığa çıkmıştır. Jung, bu boşlukta bireyin

Morris West’in Fanus adlı romanında, psikanalist Carl Gustav Jung ile kurgusal bir karakter olan Magda Kardoss von Gamsfeld arasında geçen terapi seansları, insan ruhunun karanlık yönlerine, psikoterapinin sınırlarına ve insanın kendi gerçeğiyle yüzleşmesinin zorluklarına dair çarpıcı dersler barındırır. Bu konuşmaların analizi üzerinden çıkarılabilecek temel öğretiler şunlardır: 1. Bilinçdışının Kaçınılmaz Gerçekliği ve “Fanus” Metaforu Magda; ensest,

Jung’a göre modern insanın yaşadığı temel psikolojik sorun aslında tamamen tinsel (ruhsal) ve dini bir sorundur. Bu krizin merkezinde, modern dünyanın kutsallıktan arındırılmış olması ve insanın kendi içindeki psişik güçlerle güvenli bir ilişki kuramaması, bu nedenle de derin bir anlam arayışı ve açlığı çekmesi yatar. Jung bu durumu Ortaçağ insanının yaşantısıyla karşılaştırarak açıklar. Ortaçağ’da insan,

1936 yılının sonbaharı… Psikanalizin dahi ve tartışmalı ismi Carl Gustav Jung, Harvard’daki konferanslarının ardından New York’a gelmiştir. Plaza Oteli’nin balo salonunda “Kolektif Bilinçdışı” üzerine vereceği büyük konferans, slayt makinesini kullanan asistanın beceriksizliği yüzünden tam bir kaosa dönüşür. Slaytlar ters döner, yere düşer; Jung kocaman kalabalığın önünde elinde işaret çubuğuyla çaresizce doğru resmi bekler. Ancak bu

Sene 1936… Avrupa’nın üzerinde kara bulutların toplandığı, koca koca ulusların tek bir adamın ağzından çıkacak söze bakarak hipnotize olduğu o tekinsiz günler. Zürihli zihin hafiyesi Doktor Carl Gustav Jung, Amerika seyahatinden yeni dönmüş ve Ekim ayında Londra’daki The Observer gazetesinin muhabirine o sarsıcı röportajını vermiştir. Konu, dünyayı kasıp kavuran diktatörler ve kitlelerin bu adamların peşinden

Modern dünyanın o sağır edici gürültüsü içinde, gökdelenlere, uçaklara ve o çok övündüğümüz teknolojik “ilerlemelere” bakıp da kendimizi ne kadar zeki, ne kadar gelişmiş sanıyoruz değil mi? Peki ya size, Zürihli meşhur ruh hafiyesi Doktor Carl Gustav Jung’un bu yaldızlı “ilerleme” masalına hiç de kanmadığını, hatta bizim şu yeryüzündeki serüvenimizi bambaşka bir gözle okuduğunu söylesem?

Bugün yine o sisli Londra sokaklarına, 1935 senesinin o serin güz günlerine uzanıyoruz. Bizim Zürihli meşhur zihin hafiyesi Doktor Carl Gustav Jung, Londra’daki Tavistock Kliniği’nde (Tıbbi Psikoloji Enstitüsü) peş peşe konferanslar veriyor, koca koca Frenk hekimlerine insan ruhunun gizemli dehlizlerini anlatıyor. Konferans bitiminde Observer gazetesinin muhabiri yanına yaklaşıyor ve bizim doktor, o alıştığımız koca pehlivan

Bugün yine o dumanlı, o yağmurlu İsviçre dağlarına uzanıyoruz. Lakin bu defa rehberimiz ne bir profesör, ne de bir hafiye; ta Arjantinlerden, Buenos Aires’in o şaşaalı salonlarından kopup gelmiş, gayet kibar, namlı bir muharrir ve mütercim hanımefendi: Victoria Ocampo! Sene 1934’ün o serin Ekim ayı… Hanımefendi Roma’dan Paris’e geçerken, rotasından saparak “Dur şu Psikolojide Tipler

Bugün yine o dumanlı İsviçre dağlarına, psikanalizin o gizemli ve efsunlu dünyasına doğru yelken açıyoruz. Fakat bu sefer elimizde koca bir profesörün, Cenevre Üniversitesi’nden Charles Baudouin’in tam yirmi dört yıla yayılan o mahrem günlükleri var! İnsan sanıyor ki bu ilim irfan sahibi adamlar hep o soğuk, o aşılmaz ciddiyetleriyle yaşarlar. Aman efendim, Baudouin’in notlarını okuyunca

Etrafımızdaki dünyaya şöyle bir bakın; radyolar, televizyonlar, gökdelenler, otomobiller ve her gün bir yenisi çıkan teknolojik aletlerle dolu, karmaşık ve baş döndürücü bir hayat yaşıyoruz. Peki ama neden bu kadar “nevrotik”, bu kadar endişeli ve huzursuzuz? Neden her şeye sahip olduğumuz halde içimizde devasa bir boşluk hissediyoruz? Psikanalizin dev ismi Carl Gustav Jung, 1934 yılında

Yıl 1933… Avrupa’nın göbeğinde suların kaynadığı, koca koca kalabalıkların sokaklara döküldüğü ve dünyanın çivisinin çıkmaya başladığı o tuhaf günler. Zürihli meşhur Doktorumuz Carl Gustav Jung, eski talebesi olan Alman nörolog ve psikiyatrist Doktor Adolf Weizsäcker ile Berlin Radyosu’nun mikrofonları karşısına geçmiş. Söyleşinin konusu mu? Elbette şu çıldırmış kitlelerin ve Avrupa’nın ruh hali! Spiker efendi söze

Şu ölümlü dünyada “Ben kimim?” diye kendi kendinize sorup da işin içinden çıkamadığınız demler muhakkak olmuştur. Hani bazen içimizden hiç tanımadığımız, bambaşka biri konuşur, bizi hayretlere düşürür ya… İşte bugün, Viyana’nın o meşhur gazete sayfalarından, 1932 yılının Kasım ayından fırlayıp gelmiş bir sırdan, Zürihli Doktor Carl Gustav Jung’un “Herkesin İki Ruhu Vardır” başlıklı o tuhaf