Etiket: #otizm

Ortak Dikkatin Sosyal Öğrenmedeki Yapısal Önemi Ortak dikkat, iki veya daha fazla bireyin aynı nesne, olay ya da duruma eşzamanlı olarak odaklanması ve bu paylaşımı iletişim yoluyla sürdürmesidir. Otizm spektrum bozukluğunda (OSB), bu becerinin eksikliği sosyal öğrenme süreçlerini temelden etkiler. Tipik gelişim gösteren bireylerde ortak dikkat, sosyal ipuçlarını algılama, taklit

Bireysel Farklılıkların Evrensel Tanı Çerçevesine Etkisi Otizm spektrum bozukluğu (OSB), bireylerin sosyal iletişim, davranışsal örüntüler ve duyusal tepkilerdeki geniş çeşitlilikle karakterize edilen nörogelişimsel bir durumdur. Bu heterojenlik, OSB’nin evrensel bir tanı çerçevesine oturtulmasını zorlaştırır. Batı toplumlarında geliştirilen tanı araçları, bireysel farklılıkları standartlaştırmaya çalışırken, genellikle bu toplumlardaki normlara dayalı ölçütler kullanır.

1. Bireysel Özerkliğin Yeniden Tanımlanması Otistik aktivizm, geleneksel engelli hakları çerçevesini aşarak bireylerin nörolojik farklılıklarını bir kimlik ve özerklik alanı olarak tanımlama çabasıdır. Bu hareket, otizmin yalnızca bir tıbbi durum değil, aynı zamanda bir bilişsel çeşitlilik biçimi olduğunu savunur. Nörolojik özerklik, bireyin kendi zihinsel süreçlerini, algılama biçimlerini ve iletişim tarzlarını

Tanı Sistemlerinin Temel Yapısı Otizm Spektrum Bozukluğu (OSB), bireylerin sosyal iletişim ve etkileşim becerilerinde belirgin zorluklar ile kısıtlı, tekrarlayıcı davranış kalıpları sergilemesiyle tanımlanan nörogelişimsel bir durumdur. DSM-5 ve ICD-11, OSB’yi sınıflandırmak için kullanılan iki temel tanı sistemidir. DSM-5, Amerikan Psikiyatri Birliği tarafından 2013’te yayımlanmış ve otizmi geniş bir spektrum altında

Beynin Farklılaşan Haritaları Klasik otizm ve Asperger sendromu, nörobiyolojik temeller açısından incelendiğinde, beynin yapısal ve işlevsel özelliklerinde belirgin farklılıklar gösterir. Klasik otizmde, erken çocukluk döneminde dil gelişimi, sosyal etkileşim ve bilişsel işlevlerde ciddi gecikmeler gözlemlenir. Nörogörüntüleme çalışmaları, klasik otizmde prefrontal korteks, amigdala ve temporal lob gibi bölgelerde anormal bağlantılar ve

Otizm spektrum bozukluğunun (OSB) tanısal çerçevesi, Amerikan Psikiyatri Birliği’nin Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) rehberlerinde zamanla önemli dönüşümler geçirmiştir. DSM-IV’ten DSM-5’e geçiş, yalnızca klinik bir yeniden yapılandırma değil, aynı zamanda bireylerin nöroçeşitliliklerini anlama ve sınıflandırma biçimimize dair derin bir yeniden düşünme sürecidir. Bu metin, DSM-5’teki tanı kriterlerinin

Otizm riski yüksek ailelerin çocuk sahibi olma kararının “sorumsuzluk” olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği, biyolojik, toplumsal ve bireysel katmanlarda karmaşık bir tartışmayı gerektirir. Bu mesele, insan varoluşunun anlamından genetik determinizme, bireysel özerklikten kolektif sorumluluğa kadar uzanan bir yelpazede ele alınabilir. Soru, yalnızca bilimsel verilere dayanmaz; aynı zamanda insan yaşamının değerini, farklılığın anlamını

Otistik aktivizm, özellikle Otizm Konuşuyor (ASAN) gibi hareketler aracılığıyla, engelli hakları mücadelesini aşarak nörolojik özerklik kavramını merkeze alan bir dönüşüm potansiyeli taşımaktadır. Bu metin, otistik aktivizmin bireysel ve toplumsal özerklik arayışını, nörodiverjansın anlamını ve bu mücadelenin çok boyutlu etkilerini derinlemesine incelemektedir. Aşağıdaki paragraflar, bu hareketin bireysel kimlikten kolektif bilince, bilimsel

Beyin-Beden İlişkisinin Yeniden Tanımlanması Otizm spektrum bozukluğu (OSB), nöro-atipik bireylerde duyusal işleme farklılıklarının belirgin bir şekilde gözlemlendiği bir durumdur. Bu farklılıklar, çevreden gelen uyarıların algılanma, işlenme ve tepkiye dönüştürülme süreçlerinde standart dışı yollar izler. Örneğin, bazı otistik bireyler, belirli seslere veya dokunsal uyarılara karşı aşırı hassasiyet gösterirken, diğerleri bu uyarıları

Otizm spektrum bozukluğunun (OSB) modern toplumlarda artışı, bilim insanlarının, ailelerin ve toplumların zihninde karmaşık bir soru işareti yaratıyor. Bu artış, insan biyolojisinin derinliklerinde mi yatıyor, yoksa modern yaşamın çevresel etkileri mi bu tabloyu şekillendiriyor? Genetik yatkınlık ve çevresel faktörler arasındaki çekişme, yalnızca bilimsel bir mesele değil, aynı zamanda bireylerin yaşamlarını,

Otizm, bireyin dünyayı algılama ve onunla etkileşim kurma biçiminde derin bir farklılık sunar. Mitolojideki “yalnız bilge” arketipi, topluma mesafeli duran, derin içgörüye sahip ve genellikle anlaşılmaktan uzak bir figür olarak belirir. Bu metin, otizmin bu arketiple olan bağını, bireysel ve toplumsal düzlemlerde çok katmanlı bir şekilde ele alıyor. İnsan deneyiminin

Birey ve Toplum Arasındaki Gerilim Otizm, bireyin dünyayı algılama, iletişim kurma ve sosyal etkileşimde bulunma biçimlerini derinden etkileyen bir durum olarak, yalnızca bireysel bir deneyim değil, aynı zamanda toplumsal bir meseledir. Soru şu: Otizmi bir “sorun” olarak görüp tedavi etmeye mi çalışmalı, yoksa bu farklılığı bir zenginlik olarak kabul edip

Otizmin bir çocuğun dünyasında nasıl belirdiğini anlamak, yalnızca bir teşhis sürecinden ibaret değildir; bu, bir insanın benzersiz varoluşunu, onun çevresiyle kurduğu ilişkiyi ve toplumun bu ilişkiye nasıl anlam yüklediğini derinlemesine sorgulama yolculuğudur. Bu metin, otizmin işaretlerini anlamaya çalışırken, bir çocuğun davranışlarını, duygularını ve iletişim biçimlerini çok boyutlu bir mercekle ele

Otizm, insanlığın hem bireysel hem de toplumsal düzeyde karşılaştığı en karmaşık ve çok boyutlu gerçekliklerden biridir. Toplumlar, tarih boyunca farklılıkları anlamaya ve onlarla ilişki kurmaya çalışırken, otizm gibi nörolojik çeşitlilikler ya bir tehdit ya da bir zenginlik olarak görülmüştür. Bu metin, otizmi savaşılması gereken bir düşman mı, yoksa barışılması gereken