Etiket: Gilles Deleuze

Absürt Edebiyatın Varoluşçu Felsefeyle Buluşması: Bukowski, Sartre ve Camus Üzerinden Bir İnceleme

tarihinde gönderilmiş tarafından

Absürt edebiyat, insanın varoluşsal boşlukla yüzleştiği, anlam arayışının ironik bir şekilde çöktüğü bir anlatı evrenidir. Varoluşçu felsefe ise bireyin özgürlüğünü, sorumluluğunu ve anlamsızlık karşısındaki duruşunu sorgular. Charles Bukowski’nin çiğ gerçekçiliği, Jean-Paul Sartre’ın sistematik özgürlük arayışı ve Albert Camus’nün absürt isyanı, bu iki disiplinin kesişiminde zengin bir diyalog oluşturur. Bu metin,

okumak için tıklayınız

Hakikat Metaforlar Ordusudur: Nietzsche, Jung ve Bukowski’nin Kesişen Yörüngeleri

tarihinde gönderilmiş tarafından

Nietzsche’nin “hakikat metaforlar ordusudur” ifadesi, Jung’un arketip teorisiyle ve Bukowski’nin “çürümenin şiiri” olarak adlandırılabilecek ham, yalın poetikasıyla derin bir diyalog kurar. Bu üç düşünce evreni, insan bilincinin, toplumsal yapının ve bireysel varoluşun sınırlarını zorlayarak hakikatin doğasını sorgular. Nietzsche’nin metaforlara işaret etmesi, hakikatin sabit bir özden yoksun olduğunu, dilin ve sembollerin

okumak için tıklayınız

Gerçeklik ile Hayal Arasında: Latin Amerika Edebiyatı ve Heidegger’in Varlık-Hiçlik Kavramları

tarihinde gönderilmiş tarafından

Latin Amerika edebiyatı, gerçeklik ile hayal arasındaki sınırları bulanıklaştıran bir anlatı geleneğiyle tanınır. Bu edebiyat, tarihsel travmalar, sömürgecilik sonrası kimlik arayışları ve toplumsal eşitsizliklerle şekillenirken, aynı zamanda insanın varoluşsal sorgulamalarına da derin bir alan açar. Martin Heidegger’in “varlık” ve “hiçlik” kavramları, bu edebiyatın temel gerilimlerini anlamak için güçlü bir felsefi

okumak için tıklayınız

Kadın ve Fallus: Lacan ile Derrida Arasında Bir Çatışma

tarihinde gönderilmiş tarafından

Jacques Lacan’ın “kadın” kavramını fallus merkezli tanımlaması ile Jacques Derrida’nın ikili karşıtlıkları yapısökümüne uğratma projesi, felsefi düşüncenin derinliklerinde bir gerilim yaratır. Bu gerilim, yalnızca dil ve anlamın sınırlarını değil, aynı zamanda toplumsal cinsiyetin, kimliğin ve öznelliğin nasıl inşa edildiğini sorgular. Lacan’ın fallus odaklı sembolik düzeni, anlamın hiyerarşik bir yapıda sabitlenmesini

okumak için tıklayınız

Heidegger’in Dünya Kavramı: Varlığın Zemini

tarihinde gönderilmiş tarafından

Martin Heidegger’in “dünya” kavramı, felsefi düşüncenin en karmaşık ve derinlikli meselelerinden birini oluşturur. Bu kavram, yalnızca fiziksel bir mekânı veya çevreyi ifade etmez; insan varoluşunun anlamla, tarihle, dille ve toplumsal bağlamla iç içe geçtiği bir anlam ağını işaret eder. Heidegger’in “dünya”sı, insanın kendi varlığını anlamlandırma çabasıyla şekillenen, dinamik ve çok

okumak için tıklayınız

Şiddet, Karşılıklılık ve Erdem: Fanon, Proudhon ve Machiavelli Üzerine Bir İnceleme

tarihinde gönderilmiş tarafından

Frantz Fanon’un dekolonyal şiddet teorisi, Pierre-Joseph Proudhon’un karşılıklılık ilkesi ve Niccolò Machiavelli’nin virtù kavramı, insan topluluklarının özgürlük, adalet ve güç arayışında kesişen ama aynı zamanda çatışan yollar sunar. Fanon’un sömürgecilik karşıtı mücadelesi, Proudhon’un işbirliğine dayalı toplumsal düzeni ve Machiavelli’nin pragmatik liderlik anlayışı, modern dünyanın etik, toplumsal ve tarihsel sorularına yanıt

okumak için tıklayınız

Kırılgan İyilik ve Sosyal Adaletin Dönüştürücü Gücü

tarihinde gönderilmiş tarafından

İnsanın Kırılgan Doğası ve Erdemin Yeniden Tanımlanması Martha Nussbaum’ın “kırılgan iyilik” (fragility of goodness) kavramı, insanın hem bireysel hem de toplumsal varoluşunun temelinde yatan kırılganlığı merkeze alır. Aristoteles’in erdem anlayışı, eudaimonia (mutlu ve iyi bir yaşam) hedefiyle bireyin ahlaki karakterini geliştirmesi üzerine kuruludur; ancak bu ideal, genellikle insanın kendi kontrolü

okumak için tıklayınız

Yabancı’nın Sessiz İsyanı: Meursault Üzerinden İnsanlık ve Toplumun Çelişkileri

tarihinde gönderilmiş tarafından

Albert Camus’nün Yabancı romanı, yalnızca bir bireyin hikâyesini değil, insan varoluşunun en rahatsız edici sorularını da merkeze alır. Meursault’nün kayıtsızlığı, cinayeti ve idama giden yolu, birey ile toplum arasındaki gerilimi, ahlakın sorgulanabilirliğini ve absürd bir evrende anlam arayışını çarpıcı bir şekilde ortaya koyar. Bu metin, Meursault’nün hikâyesini çeşitli boyutlarıyla ele

okumak için tıklayınız

Cinsiyet Kimliklerinin Simgesel ve Anlamsal Uçurumları: Lacan, Derrida ve Butler’ın Tartışmaları

tarihinde gönderilmiş tarafından

Cinsiyet kimlikleri, insan varoluşunun en karmaşık ve çok katmanlı meselelerinden biridir. Jacques Lacan’ın simgesel düzen anlayışı, Jacques Derrida’nın anlamın ertelenmesi fikri ve Judith Butler’ın performatif cinsiyet teorisi, bu konuyu farklı düzlemlerde ele alarak hem bireysel hem de toplumsal boyutlarını sorgular. Bu metin, Lacan’ın sabitlik arayışını, Derrida’nın anlamın sürekli kaçışını ve

okumak için tıklayınız

Psikanalizin Çift Yönlü Doğası

tarihinde gönderilmiş tarafından

Psikanaliz, insan ruhunun derinliklerine inen bir yolculuk olarak ortaya çıkarken, aynı zamanda modern toplumların birey üzerindeki etkilerini sorgulayan bir araç olmuştur. Sigmund Freud’un bilinçdışı kavramıyla temellendirdiği bu disiplin, bireyin iç dünyasını anlamayı ve onu özgürleştirmeyi vadeder. Ancak Michel Foucault’nun eleştirel bakış açısı, psikanalizi bir özgürlük pratiğinden çok, bireyi denetleyen ve

okumak için tıklayınız

Varlığın Çıplak Yüzleşmesi: Sartre, Camus ve Bukowski’nin İnsanlık Sorgusu

tarihinde gönderilmiş tarafından

Jean-Paul Sartre’ın Bulantı’sı, Albert Camus’nün Sisifos Söyleni’nde ortaya koyduğu “Sisifos mutluluğu” ve Charles Bukowski’nin “pislik altındaki şiir”i, insan varoluşunun anlam arayışını farklı pencerelerden ele alır. Sartre, varlığın absürtlüğüyle yüzleşmenin tiksintisini; Camus, bu absürtlüğü kabullenip ona rağmen yaşamanın direncini; Bukowski ise kaosun ve çamurun içinde estetik bir başkaldırı bulur. Bu metin,

okumak için tıklayınız

Sartre’ın Kötü Niyeti ve Spinoza’nın Conatusu: Özgürlüğün ve Varoluşun Kesişiminde Bir Yeniden Yorum

tarihinde gönderilmiş tarafından

Jean-Paul Sartre’ın “kötü niyet” (mauvaise foi) kavramı, insanın özgürlüğünü inkar ederek kendini aldatma eğilimi bir durum olarak, varoluşsal felsefenin temel taşlarından biridir. Öte yandan, Baruch Spinoza’nın “conatus” kavramı, her varlığın kendi varlığını sürdürme ve yetkinleşme çabası olarak tanımlanır; bu, yaşamın özsel bir dürtüsüdür. Bu iki kavram, ilk bakışta birbirine zıt

okumak için tıklayınız

Feyerabend ve Anarşizm Üzerine Tezler: Bilginin ve Özgürlüğün Sınırları Üzerine Bir İnceleme

tarihinde gönderilmiş tarafından

Bilimin Dogmalarına Karşı Bir İsyan Paul Feyerabend’in Anarşizm Üzerine Tezler adlı eseri, bilimin evrensel bir hakikat üreticisi olarak yüceltilmesine karşı cesur bir başkaldırıdır. Feyerabend, bilimin tarih boyunca değişken, kaotik ve bağlama bağlı bir etkinlik olduğunu savunur. Onun gözünde bilim, katı kurallarla işleyen bir makine değil, insan yaratıcılığının ve toplumsal dinamiklerin

okumak için tıklayınız

İdeal Düzen ile Kırılgan Aradalığın Çatışması: Platon, Foucault ve Žižek’in Düşünceleri

tarihinde gönderilmiş tarafından

Platon’un Devlet adlı eseri ile Foucault’nun heterotopya kavramı, insan toplumu ve mekânın anlamlandırılması üzerine köklü düşünceler sunar. Platon’un idealize edilmiş düzeni, mutlak bir ahenk arayışını temsil ederken, Foucault’nun heterotopyası, toplumsal gerçekliğin çelişkili ve geçici mekânlarını öne çıkarır. Žižek’in ideolojik eleştirisi ise bu iki vizyonu, modern dünyanın manipülatif dinamikleri üzerinden yeniden

okumak için tıklayınız

İnsanlığın Erdem Arayışından Adaletin Radikal Çağrısına

tarihinde gönderilmiş tarafından

  Aristoteles’in erdem etiği, Martha Nussbaum’ın kapasiteler yaklaşımı ve Cornel West’in prophetik pragmatizmi, insan yaşamının anlamını ve adaletin doğasını sorgulayan üç derin düşünce geleneğini temsil eder. Bu üç yaklaşım, bireyin ve topluluğun iyi bir yaşam sürme çabasını farklı bağlamlarda ele alır; ancak, her biri insan onurunu merkeze koyarak, etik düşüncenin

okumak için tıklayınız

Dilin İktidarla Dansı: Derrida, Lacan ve Butler Üzerinden Bir Okuma

tarihinde gönderilmiş tarafından

  Dilin iktidarla ilişkisi, insan düşüncesinin en karmaşık ve çok katmanlı meselelerinden biridir. Jacques Derrida’nın yapıbozumu, Jacques Lacan’ın simgesel düzeni ve Judith Butler’ın performativite teorisi, bu ilişkiyi farklı açılardan ele alarak, dilin hem özgürleştirici hem de baskıcı potansiyelini sorgular. Bu metin, bu üç düşünürün kavramlarını derinlemesine inceleyerek, dilin birey ve

okumak için tıklayınız

Varlığın Özgürlüğü: Spinoza, Sartre ve Deleuze Arasında Bir Diyalog

tarihinde gönderilmiş tarafından

  Spinoza’nın doğal zorunluluk anlayışı, Sartre’ın radikal özgürlük fikri ve Deleuze’ün oluş kavramı, insan varoluşunun anlamını sorgulayan üç temel düşünce sistemini temsil eder. Bu metin, bu üç felsefi yaklaşımı birbiriyle karşılaştırarak, aralarındaki gerilimleri ve uzlaşma olasılıklarını araştırır. Spinoza’nın her şeyi belirleyen doğa yasalarına dayalı evren tasavvuru, Sartre’ın insanın mutlak özgürlüğüne

okumak için tıklayınız

Beden, Zihin ve Hareketin Birliği: Spinoza, Ulus Baker ve Deleuze Üzerine Bir İnceleme

tarihinde gönderilmiş tarafından

  Birliğin Ontolojik Temelleri Spinoza’nın felsefesi, beden ve zihin arasındaki geleneksel ikiliği reddederek, her ikisini tek bir tözün farklı ifadeleri olarak ele alır. Bu monist bakış, insan varoluşunu birbiriyle çatışan ya da hiyerarşik olarak ayrılmış unsurlar yerine, birbirine içkin bir bütünlük olarak görür. Spinoza için, beden ve zihin aynı gerçekliğin

okumak için tıklayınız

Antik Yunan Polis Etiği ile Modern Çoğulcu Toplumların Etik Anlayışı Arasında Bir Diyalog

tarihinde gönderilmiş tarafından

Ortak İyi Arayışı Antik Yunan polis etiği, bireyin değil, topluluğun iyiliğini merkeze alır. Polis, sadece bir şehir-devleti değil, aynı zamanda bir anlam dünyasıdır; yurttaşlar, ortak bir erdem anlayışıyla bir arada tutulur. Platon’un Devlet’inde, adalet, her bireyin kendi rolünü oynayarak toplumu uyum içinde tutmasıdır. Aristoteles ise Nikomakhos’a Etik’te, eudaimonia’yı (mutlu ve

okumak için tıklayınız

Toplumsal Yasakların Ötesinde: Freud, Foucault ve Žižek Üzerine Bir İnceleme

tarihinde gönderilmiş tarafından

  Toplumsal tabular, insan deneyiminin karmaşık dokusuna işlenmiş derin izlerdir. Freud, Foucault ve Žižek gibi düşünürler, bu yasakların birey ve toplum üzerindeki etkilerini farklı merceklerle ele alır. Freud, tabuların bireysel ruhsal çalkantılara nasıl yol açtığını incelerken, Foucault bunları iktidarın kendini yeniden üreten mekanizmaları olarak görür. Žižek ise semptom kavramıyla bu

okumak için tıklayınız

Spinoza ve Deleuze Arasında Bir Gerilim: Rasyonalizm ile Anti-Özcülüğün Çatışması

tarihinde gönderilmiş tarafından

  Baruch Spinoza’nın rasyonalist etiği ile Gilles Deleuze’ün anti-özcülük yaklaşımı, modern düşüncenin temel sorunsallarına farklı pencerelerden bakar. Spinoza, evrenin akıl yoluyla kavranabilir bir düzen olduğunu savunurken, Deleuze bu düzeni sabit kimliklerden ve özlerden arındırmaya çalışır. Bu iki düşünce sistemi, bireyin varoluşunu, toplumu ve evrenle ilişkisini anlamlandırma biçimlerinde derin bir gerilim

okumak için tıklayınız

Yabancı’nın Anlatısal ve Simgesel Dünyası

tarihinde gönderilmiş tarafından

Meursault’nun Kesik Anlatımı ve Varoluşsal Yabancılaşma Albert Camus’nün Yabancı romanında Meursault’nun kısa, kesik ve duygu yoksunu anlatım tarzı, onun iç dünyasını ve absürd dünya görüşünü doğrudan yansıtır. Meursault’nun cümleleri, olayları kronolojik bir sırayla aktarırken, duygusal derinlikten yoksundur; örneğin, annesinin ölümü üzerine “Bugün annem öldü. Ya da belki dün, bilmiyorum” der.

okumak için tıklayınız

İnsanlığın Aynasında: Özgürlüğün ve Esaretin Kesişim Noktaları

tarihinde gönderilmiş tarafından

1. Öznenin Sahnesi: Kimlik ve İradeİnsan, kendi varlığını bir sahne gibi kurgular; burada hem oyuncu hem yönetmendir. Ancak bu sahne, özgür iradenin mi yoksa toplumsal kodların mı ürünüdür? Foucault’nun iktidar ağları, bireyin her hareketini bir gözetim mekanizmasına bağlarken, Deleuze’ün arzunun akışkanlığı, bireyi bu ağlardan sıyrılmaya çağırır. Matrix (1999), Neo’nun “gerçek”

okumak için tıklayınız

Ortaklığın Sınırları: Spinoza ve Deleuze Üzerinden Demokrasi ve Kontrol

tarihinde gönderilmiş tarafından

Spinoza’nın demokrasi anlayışı ile Deleuze’ün kontrol toplumu eleştirisi, birey ile toplumu, özgürlük ile düzeni, ortak yaşam ile bireysel varoluşu anlamaya yönelik iki derin düşünce sistemini temsil eder. Bu iki düşünür, farklı tarihsel bağlamlarda, insanın toplumsal yapılar içindeki yerini sorgular; ancak yaklaşımları, niyetleri ve sonuçları arasında hem örtüşmeler hem de keskin

okumak için tıklayınız

Spinoza, Heidegger ve Deleuze’ün Ontolojik Kavşaklarında Özgürlük, Varlık ve Zamanın Diyalektiği

tarihinde gönderilmiş tarafından

1. Spinoza’nın Natura Naturans’ı ile Heidegger’in Dasein’ının Ontolojik KarşılaşmasıSpinoza’nın “Deus sive Natura” kavramsallaştırması, Natura naturans (doğuran doğa) ve Natura naturata (doğmuş doğa) ayrımında köklenir. Burada Tanrı, kendisini sürekli üreten ve dönüştüren bir dinamik olarak karşımıza çıkar. Heidegger’in “Varlık ve Zaman”da geliştirdiği Dasein analizi ise, bu panteist bütünlük içinde insanın ontolojik

okumak için tıklayınız

Yabancı’nın Sessiz İsyanı: Meursault Üzerinden Anlam, Özgürlük ve Toplum

tarihinde gönderilmiş tarafından

Absürdün Yüzü: Meursault’nun Varoluşsal Portresi Albert Camus’nün Yabancı romanında Meursault, absürdizmin somut bir yansıması olarak belirir. Absürdizm, insan yaşamının anlamsızlığı ile bireyin anlam arayışı arasındaki çatışmayı merkeze alır. Meursault, bu çatışmayı ne reddeder ne de çözmeye çalışır; yalnızca kayıtsızca kabul eder. Annesinin ölümü karşısında duygusal bir tepki göstermemesi, toplumsal beklentilere

okumak için tıklayınız

Kafka’nın Değişim’inde İnsanlığın Çözümsüz Yüzleşmeleri

tarihinde gönderilmiş tarafından

Franz Kafka’nın Değişimi, modern insanın varoluşsal sancılarını, toplumsal yapının görünmez baskılarını ve bireyin kendi benliğiyle çatışmasını çarpıcı bir anlatıyla ele alır. Gregor Samsa’nın bir sabah böceğe dönüşmesi, yalnızca bireysel bir trajedi değil, aynı zamanda insanlığın tarihsel, dilbilimsel, antropolojik ve simgesel sorgulamalarına açılan bir kapıdır. Bu metin, Değişimi farklı disiplinler üzerinden

okumak için tıklayınız

Yabancı’nın Toplumsal ve Tarihsel Bağlamı

tarihinde gönderilmiş tarafından

Sömürge Cezayir’inde Yabancılaşmanın Kökenleri 1940’lar Fransız sömürge Cezayir’i, Yabancı romanında Meursault’nun yabancılaşmasının zeminini oluşturan karmaşık bir toplumsal yapı sunar. Bu dönemde Cezayir, Fransız sömürge yönetiminin katı hiyerarşisi altında, Avrupalı yerleşimciler (pied-noir’ler) ile yerli Arap ve Berberi nüfus arasında derin bir eşitsizlik barındırıyordu. Meursault, bir pied-noir olarak, bu hiyerarşinin ayrıcalıklı tarafında

okumak için tıklayınız

Yabancılaşmanın ve Absürdün İzinde: Meursault’nun Varoluşsal Portresi

tarihinde gönderilmiş tarafından

Albert Camus’nün Yabancı adlı eseri, modern insanın varoluşsal sorgulamalarını, toplumsal normlarla çatışmasını ve bireysel özgürlüğün sınırlarını derinlemesine ele alan bir başyapıttır. Meursault, bu eserde hem bir karakter hem de insanlığın absürd karşısındaki duruşunun bir yansıması olarak belirir. Onun duygusal kopukluğu, ahlaki normlara meydan okuması ve toplumsal düzene karşı tutumu, yalnızca

okumak için tıklayınız

Elmanın Anlam Ağı

tarihinde gönderilmiş tarafından

Bilginin Bedeli mi, Günahın Simgesi mi? Kafka’nın Dönüşüm adlı eserinde elma, Gregor Samsa’nın trajik hikâyesinde çok katmanlı bir sembol olarak belirir. Gregor’un böcek formuna dönüşmesi, kendi varoluşsal durumuna dair bir “bilgi”ye ulaşma sürecini başlatır; ancak bu bilgi, ona özgürlük değil, acı ve yabancılaşma getirir. Elma, bu bağlamda, bilginin ağır bir

okumak için tıklayınız

İmge, Etkilenim ve Varoluşsal Yansımalar: Deleuze, Baker ve Heidegger Arasında Bir Köprü

tarihinde gönderilmiş tarafından

Sinema ve İmgenin Hareketi Gilles Deleuze’ün sinema felsefesi, görüntünün zaman ve hareketle olan ilişkisini yeniden düşünmeye davet eder. Deleuze, sinemayı bir düşünce makinesi olarak ele alır; ona göre sinema, yalnızca hikâye anlatmaz, aynı zamanda algıyı ve bilinci yeniden yapılandırır. Cinema 1: Hareket-İmge ve Cinema 2: Zaman-İmge eserlerinde, hareket-imgeler ve zaman-imgeler

okumak için tıklayınız

Camus: Yabancılaşma ve Absürdün İzleri

tarihinde gönderilmiş tarafından

Annesinin Ölümü ve Varoluşsal Boşluk Albert Camus’nün Yabancı romanı, Meursault’nun annesinin ölümüyle başlar ve bu olay, romanın temel taşlarından biri olarak varoluşsal bir boşluğu ve absürdizmi temsil eder. Annesinin ölümü, Meursault’nun hayatındaki anlam arayışının ya da daha doğrusu anlamsızlığın bir yansımasıdır. Bu olay, sıradan bir kayıp olmaktan çok, Meursault’nun dünyaya

okumak için tıklayınız

Ulus Baker’in Sinema Merceğinden: Farkın Tekrarı ve Teknolojinin Eleştirisi

tarihinde gönderilmiş tarafından

Fark ve Tekrarın Sinemadaki Yansıması Gilles Deleuze’ün “fark ve tekrar” kuramı, özünde varlığın sabit bir öze dayanmadığını, aksine sürekli bir oluş süreci içinde farklılaşarak tekrar ettiğini savunur. Bu, Baker’ın sinema ve imge analizlerinde, imgelerin statik anlamlar taşımadığı, her gösterimde yeni bir bağlamda farklılaştığı bir temel oluşturur. Sinema, Deleuze için, zamanın

okumak için tıklayınız

Zarın, iki ayrı masada oynandığını göstermek Nietzsche’ye kısmet oldu: Yeryüzü ve gökyüzü masaları. Zarlar yeryüzünde atılıyor, gökyüzünde düşüyor.

tarihinde gönderilmiş tarafından

Zar Atma Oyunun iki evresi zarların iki evresidir: Atılan zarlar ve düşen zarlar. Zarın, iki ayrı masada oynandığını göstermek Nietzsche’ye kısmet oldu: Yeryüzü ve gökyüzü masaları. Zarlar yeryüzünde atılıyor, gökyüzünde düşüyor: “Şayet tanrılarla yeryüzünün ilâhi masasında zar atsaydım, yer sarsılır, yarılır ve alev ırmakları fışkırtırdı: Zira yeryüzü, yaratıcı yeni sözlerle

okumak için tıklayınız

Soğukluk ve Vahşet – Gilles Deleuze (Çeviren: Ulus Baker)

tarihinde gönderilmiş tarafından

Önsöz Sacher-Masoch’un hayatına dair bilgimizin çoğu sekreteri Schlichtegroll’dan (Sacher-Masoch und der Masochismus) ile Kürklü Venüs’ün kadın kahramanının adını taşıyan ilk karısı Wanda’dan (Wanda von Sacher-Masoch, Hayatımın İtirafları) geliyor. Wanda’nın kitabı bir harikadır ama çoğu zaman bu eser hakkında öznel izlenimlerini vermekten pek öteye geçemeyen sonraki biyografi yazarları tarafından kıyasıya eleştirilmiştir.

okumak için tıklayınız

Gilles Deleuze, psikanalizi ve Sigmund Freud’u kıyasıya eleştiriyor

tarihinde gönderilmiş tarafından

Gilles Deleuze, psikanalizin her şeyi anne, baba ya da fallus gibi tek bir faktöre bağlamasından yakınıyor ve Freud’u eleştirirken sözünü sakınmıyor. Deleuze’ün 1988 yılında verdiği mülakatın “Arzu” bölümünü izliyoruz. Çeviri: İlker Kocael Gilles Deleuze (d. 18 Ocak 1925 – ö. 4 Kasım 1995), Fransız yazar ve filozof. Yirminci yüzyılın ikinci

okumak için tıklayınız