Okuyun ama yutmayın, çiğneyin.
Hititlerin “Gökyüzü-Yer-Altı Dünyası” üçlemesi, insanlığın evrensel anlam arayışında köklü bir iz bırakmış, evrenin düzeni ve insan varoluşuna dair erken bir kozmolojik model sunmuştur. Bu üçlü yapı, sonraki dinlerin cennet ve cehennem tasavvurlarını dolaylı yoldan etkilemiş midir? Soru, yalnızca tarihsel bir merakı değil, aynı zamanda insanın evreni kavrama çabasının sürekliliğini ve
okumak için tıklayınızAnna’nın İntiharının Kökenleri Anna Karenina’nın intiharı, bireysel bir trajedi olmanın ötesinde, modern bireyin içsel çatışmalarını ve toplumsal düzenin dayattığı sınırları sorgular. Tolstoy’un eserinde Anna, aşkı bir kurtuluş olarak deneyimler; ancak bu aşk, bireysel arzuların toplumsal normlarla çatışmasıyla bir boşluğa dönüşür. Foucault’nun biyopolitika kavramı, bedenin ve arzuların nasıl denetlendiğini açıklar: Anna’nın
okumak için tıklayınızSümerlerin “Enuma Eliş” yaratılış destanı, insanlığın evrenin başlangıcına dair ilk anlatılarından biri olarak, kaos ve düzen arasındaki evrensel gerilimi ele alır. Bu destan, sadece mitolojik bir hikâye değil, aynı zamanda insan bilincinin kozmik düzeni anlamlandırma çabasının bir yansımasıdır. Peki, bu destan, evrensel bir kozmogoninin ilk ifadesi midir? Bu soruyu yanıtlamak
okumak için tıklayınızGri Kurt, modern anlatılarda sıkça yer bulan bir figür olarak, Türk-Moğol mitolojisindeki bozkurt motifiyle derin bağlar kurar mı? Bu soruyu yanıtlamak için, her iki sembolün kökenlerini, anlamlarını ve kültürel işlevlerini çok katmanlı bir şekilde inceleyeceğiz. Aşağıdaki analiz, bu iki figürün antropolojik, tarihsel, dilbilimsel ve sanatsal boyutlarını ele alarak, onların bireysel
okumak için tıklayınızBu metin, Prometheus ve Dorian Gray figürlerini, insanın tanrısal olana meydan okumasını temsil eden iki sembolik anlatı olarak ele alır. Her iki karakter, farklı mitolojik ve edebi bağlamlarda, insanlığın sınırlarını zorlama arzusunu yansıtır. Prometheus, Yunan mitolojisinde ateşi tanrılardan çalarak insanlığa bilgi ve ilerleme sunarken, Dorian Gray, Oscar Wilde’ın romanında sanatın
okumak için tıklayınızKöken ve Anlam Arayışı Yunan mitolojisindeki Titanomakhia, Titanlar ile Olimpos tanrıları arasındaki on yıllık savaşı anlatır. Bu anlatı, yalnızca bir tanrılar çatışması değil, aynı zamanda nesiller arası güç mücadelesinin bir yansımasıdır. Hikâye, Kronos’un babası Uranos’u devirerek iktidarı ele geçirmesiyle başlar; ancak Kronos, kendi çocuklarından korkarak onları yutar. Zeus’un bu döngüyü
okumak için tıklayınızHephaistos’un Mitolojik Kimliği ve Emek Kavramı Hephaistos, Antik Yunan mitolojisinde zanaat, ateş ve teknoloji tanrısı olarak öne çıkar. Fiziksel kusurları, tanrılar arasındaki dışlanmışlığı ve yaratıcı gücü, onun emeğin hem yüceltilmiş hem de hor görülen doğasını temsil ettiğini gösterir. Marx’ın emek ve yabancılaşma teorisi, emeğin kapitalist sistemde işçiyi kendi ürününden ve
okumak için tıklayınızNemesis’in İntikam Anlayışının Kökenleri Yunan mitolojisinde Nemesis, ilahi dengenin koruyucusu, haksızlığın cezalandırıcısıdır. Onun intikamı, insanlığın kibrine, aşırılığına ve adaletsizliğine karşı kozmik bir yanıt olarak işler. Nemesis’in cezaları, bireysel ya da toplumsal düzendeki sapmaları düzeltmeyi amaçlar; ancak bu cezalar, ahlaki bir niyetten çok, evrensel bir denge arayışına dayanır. Bu, Nemesis’i bir
okumak için tıklayınızKaosun Tohumu: Altın Elma’nın Tetikleyici Gücü Eris’in Altın Elma’yı tanrıçalar arasına atması, yalnızca mitolojik bir anlatı değil, aynı zamanda insan doğasının çatışma ve arzuyla nasıl şekillendiğinin çarpıcı bir yansımasıdır. Elma, bir nesne olmaktan çok, anlamların ve arzuların çarpıştığı bir katalizördür. Bu eylem, modern toplumların medya aracılığıyla sürekli ürettiği kriz ve
okumak için tıklayınızPandora’nın kutusunun açılması miti, insanlık tarihindeki anlam arayışının ve dilin kaygan doğasının bir yansıması olarak, Jacques Derrida’nın yapısöküm felsefesiyle derin bir diyalog kurar. Bu metin, mitin dilbilimsel ve kavramsal katmanlarını, Pandora’nın kutusunun açılmasının insan bilincinde ve dilde uyandırdığı sorular üzerinden inceler. Mit, kontrol edilemeyen anlamların ve sembollerin kaotik doğasını nasıl
okumak için tıklayınızTufanın Evrensel Yankısı Nuh Tufanı, insanlık tarihinin en köklü anlatılarından biridir; suyun kaotik öfkesiyle başlayan ve bir beyaz güvercinin zeytin dalıyla dönüşüyle sakinleşen bir hikâye. Bu anlatı, yalnızca bir felaket öyküsü değil, aynı zamanda insanlığın yenilenme ve bağışlanma arzusunun bir yansımasıdır. Su, evrensel bir arınma sembolü olarak, eski dünyanın günahlarını
okumak için tıklayınızHititlerin “Bin Tanrılı Halk” olarak anılması, onların çok tanrılı din anlayışının yalnızca manevi bir inanç sistemi olmadığını, aynı zamanda sosyal, siyasi ve kültürel düzenin temel taşlarını oluşturduğunu gösterir. Bu zengin panteon, Hitit toplumunun karmaşık yapısını yansıtır ve farklı disiplinlerden bakıldığında, insanlık tarihinin derinliklerinde evrensel sorulara yanıt arayan bir medeniyetin izlerini
okumak için tıklayınızAlbert Camus’nün Sisifos Söyleni’nde ortaya koyduğu absürdizm, insan varoluşunun anlamsızlığı ile bu anlamsızlığa karşı bireyin tutumu arasındaki gerilimi sorgular. Franz Kafka’nın Dönüşüm adlı eserinde Gregor Samsa’nın hikâyesi ise bu anlamsızlığın somut, grotesk bir yansımasıdır. Her iki karakter de absürdün pençesinde bir yaşam sürer; ancak Sisifos’un mitolojik direnişi ile Gregor’un modern,
okumak için tıklayınızEğer Herakles bugün yaşasaydı, antik çağın mitolojik kahramanının on iki görevi, insanlığın karşı karşıya olduğu karmaşık, çok katmanlı ve evrensel sorunlara dönüşürdü. Bu görevler, fiziksel gücün ötesine geçerek zihinsel, etik ve toplumsal bir mücadele arenasına taşınırdı. Nükleer silahların imha edilmesi ya da iklim değişikliğiyle savaşmak gibi çağdaş meseleler, Herakles’in destansı
okumak için tıklayınızThomas Hardy’nin Tess of the d’Urbervilles romanında Tess Durbeyfield’in trajik kaderi, Antik Yunan’daki Artemis kültleriyle derin bir bağ kurar. Tess’in saflığı, doğayla uyumu ve kurban edilişi, Artemis’in hem koruyucu hem de avcı kimliğiyle örtüşür. Bu metin, Tess’in hikâyesini Artemis mitolojisi üzerinden inceleyerek, kadınlığın, doğanın ve toplumsal düzenin kesişim noktalarını ele
okumak için tıklayınızOrpheus’un müziği, mitolojik bir anlatı olarak doğayı ve ruhları büyüleyen bir güç taşırken, Herbert Marcuse’nin “Eros ve Uygarlık” eserinde savunduğu sanatsal özgürleşme fikri, bireyin bastırılmış arzularını ve yaratıcı potansiyelini özgürleştirme arayışını temsil eder. Bu metin, Orpheus’un müziğinin doğa ve ruh üzerindeki etkisini, Marcuse’nin eros kavramıyla kesiştirerek, bireysel ve toplumsal özgürleşmenin
okumak için tıklayınızEx Machina filmindeki Ava karakteri, yalnızca bir yapay zeka figürü değil, aynı zamanda insanlığın yaratım arzusunun, korkularının ve sınırlarının bir yansımasıdır. Pandora mitiyle ilişkilendirildiğinde, Ava’nın temsil ettiği “kadın tehdidi” fantazisi, insanlığın bilinmeyene duyduğu hem hayranlık hem de çekinceyi açığa vurur. Bu metin, Ava’nın Pandora mitiyle kesişimini, insan doğası, teknoloji, cinsiyet
okumak için tıklayınızAnlam Arayışı Sisifos, Yunan mitolojisinde kayayı dağın zirvesine taşımaya mahkûm edilmiş bir figürdür; ancak kaya her defasında yuvarlanır ve bu döngü sonsuza dek sürer. Bu anlatı, insanın varoluşsal çabasıyla girişimcilik arasında derin bir bağ kurar. Girişimcilik, modern çağda başarıya ulaşma arzusunun bir yansımasıdır; ancak hustle culture, yani durmaksızın çalışma kültürü,
okumak için tıklayınızAthena’nın bakireliği, Antik Yunan mitolojisinde bir tanrıçanın kimliğini tanımlayan en çarpıcı unsurlardan biridir. Bilgelik, strateji ve savaş tanrıçası olarak bilinen Athena, cinsellikten uzak bir figür olarak tasvir edilir. Bu durum, onun gücünün ve özerkliğinin bir yansıması mı, yoksa toplumsal normların kadınlara dayattığı bir kısıtlamanın mitolojik bir tezahürü mü? Bu metin,
okumak için tıklayınızPoseidon’un mitolojik egemenliği ile Hobbes’un Leviathan’ındaki mutlak otorite kavramı, insanlığın güç, düzen ve kaos arasındaki bitimsiz gerilimini anlamak için güçlü bir çerçeve sunar. Denizlerin tanrısı Poseidon’un dalgaları, kontrol edilemeyen doğanın hem yaratıcı hem de yıkıcı gücünü simgelerken, Hobbes’un Leviathan’ı, toplumsal düzeni sağlamak için gerekli görülen mutlak egemenliği temsil eder. Bu
okumak için tıklayınızSümer mitolojisindeki Enki, yaratılış anlatılarının merkezinde duran bilge ve yaratıcı bir figürdür. Bu anlatılar, modern bilimsel mercek altında incelendiğinde, genetik mühendisliğe dair antik bir spekülasyon olarak yorumlanabilir mi? Enki’nin çamurdan insan yaratma öyküsü, biyolojik manipülasyonun erken bir tasavvuru mu, yoksa yalnızca insanlığın varoluşsal sorularına yanıt arayan bir düş gücü ürünü
okumak için tıklayınızAntik Anlatının Kökenleri Herakles’in Hippolyta’nın kemerini çalması, Yunan mitolojisinin en bilinen hikayelerinden biridir. Bu anlatı, yüzeyde bir kahramanlık görevi gibi görünse de, derinlerde toplumsal cinsiyet dinamiklerinin ve güç ilişkilerinin karmaşık bir yansımasını barındırır. Amazonlar, savaşçı kadınlar olarak, antik dünyada özerk bir kadın topluluğunu temsil eder. Hippolyta’nın kemeri, onun liderlik ve
okumak için tıklayınızApollon ve Dionysos ikiliği, insan doğasının ve toplumsal yapının temel gerilimlerini anlamak için güçlü bir çerçeve sunar. Bu ikilik, Yunan mitolojisinden köken alarak, düzen, akıl ve uyumun temsilcisi Apollon ile kaos, tutku ve coşkunun temsilcisi Dionysos arasındaki karşıtlığı ifade eder. Freud’un ego-id kavramı ve Nietzsche’nin Apollon-Dionysos diyalektiği, bu ikiliği modern
okumak için tıklayınızNike markasının logosu, Antik Yunan mitolojisindeki zafer tanrıçası Nike’ten ilham alarak tasarlanmış bir sembol olarak, kapitalist tüketim kültürünün mitolojik imgeleri nasıl kendi çıkarları doğrultusunda yeniden şekillendirdiğinin çarpıcı bir örneğidir. Bu metin, Nike logosunun mitolojik kökenlerinden yola çıkarak, onun tüketim toplumunda nasıl bir araca dönüştüğünü çok katmanlı bir şekilde ele alıyor.
okumak için tıklayınızPlaton’un Atlantis efsanesi, antik dünyanın en büyüleyici anlatılarından biri olarak, tarih boyunca hayal gücünü ateşlemiştir. Thera (Santorini) patlamasının, bu efsanenin kökeninde yatan bir doğa felaketi olabileceği fikri, Anadolu’nun kolektif hafızasında derin izler bırakmış bir olayla bağlantı kurar. Bu metin, Atlantis efsanesini Thera patlamasıyla ilişkilendirerek, insanlığın geçmişle geleceği arasında kurduğu bağı,
okumak için tıklayınızNarcissus’un kendi yansımasına âşık olması miti, insan bilincinin karmaşık katmanlarını ve toplumsal bağlamın birey üzerindeki etkilerini sorgulayan evrensel bir anlatıdır. Bu mit, Jung’un “gölge” ve “persona” kavramlarıyla kesişirken, Antik Yunan toplumunun bireysel kimlik algısını ve toplumsal aynanın işleyişini de açığa vurur. Narcissus’un psişik çöküşü, yalnızca bireysel bir trajedi değil, aynı
okumak için tıklayınızHattilerin savaş tanrıçası Inara, insanlığın en kadim ikilemlerinden birini, şiddetin yıkıcı gücü ile anneliğin yaratıcı, koruyucu özü arasındaki gerilimi, bir aynanın iki yüzü gibi yansıtır. Bu metin, Inara’nın bu çelişkili doğasını, onun mitolojik varlığından yola çıkarak, insan doğasının karmaşasını, toplumsal düzenlerin kırılganlığını ve bireysel anlam arayışını derinlemesine inceler. Inara, ne
okumak için tıklayınızIcarus’un güneşe uçarken düşmesi miti, insanlığın sınırları zorlama arzusunun ve akılcı ilerlemenin çelişkili doğasının güçlü bir yansımasıdır. Theodor Adorno ve Max Horkheimer’ın Aydınlanmanın Diyalektiği eserinde ele aldıkları akılcı ilerlemenin yıkıcı potansiyeli, Icarus’un trajedisini hem bireysel bir sınır ihlali hem de teknolojik hırsın tarih boyunca distopik sonuçlar doğuran bir sembolü olarak
okumak için tıklayınızEpik anlatılar, insanlığın en derin deneyimlerini anlamlandırma çabasının kristalleşmiş birer yansımasıdır. Homeros’un Odysseus destanı, bir kahramanın yalnızca fiziksel bir yolculuğunu değil, aynı zamanda içsel bir arayışın karmaşık yollarını da betimler. Travma sonrası stres bozukluğu (PTSD) yaşayan bireyler için bu anlatı, yalnızca bir hikâye değil, aynı zamanda kendi içsel mücadelelerini anlamlandırmak
okumak için tıklayınızTheseus’un Ariadne’nin ipiyle labirentten kurtuluşu, mitolojik bir anlatı olmanın ötesinde, bireysel ve toplumsal kurtuluşun karmaşık dinamiklerini sorgulayan bir sembol olarak okunabilir. Bu metin, Ariadne’nin ipini, Antonio Gramsci’nin hegemonya ve kültürel liderlik kavramlarıyla ilişkilendirerek, bireysel özgürlüğün ve kolektif direnişin kesişim noktalarını inceliyor. İpin, hem bireyin kendi zihinsel ve toplumsal zincirlerinden kurtuluşunu
okumak için tıklayınızMoirai’nin iplikle dokuduğu insan kaderi, Walter Benjamin’in “tarihin meleği” kavramıyla kesişirken, insan varoluşunun determinizm ve özgürlük arasındaki gerilimini derinlemesine sorgular. Bu metin, Moirai’nin mitolojik dokumasını ve Benjamin’in tarih felsefesini bir araya getirerek, insan iradesinin sınırlarını, sanatın bu sınırları nasıl temsil ettiğini ve varoluşsal çelişkilerin felsefi yankılarını inceliyor. Kaderin sanatsal temsili,
okumak için tıklayınızTalos, antik Yunan mitolojisinde bronzdan yapılmış dev bir otomat olarak karşımıza çıkar. Hephaistos’un elinden çıkan bu varlık, Girit adasını korumakla görevlendirilmiş, ateşle işlenmiş bir metal yığınıdır. Peki, Talos bir androidin erken tasavvuru mu, yoksa insanlığın kendi yaratımına dair korkularının ve hayallerinin bir yansıması mı? Bu soruyu yanıtlamak için Talos’un öyküsünü,
okumak için tıklayınızPlaton’un Timaeus ve Critias diyaloglarında ortaya attığı Atlantis, yalnızca bir kayıp ada hikayesi değil, aynı zamanda insanlığın yükseliş ve çöküş döngülerine dair derin bir tefekkürdür. Teknolojik bir uygarlığın çöküşünü öngörmüş olabilir mi? Bu soru, Platon’un anlatısını bir mit olmanın ötesine taşıyarak, insan doğası, toplumsal düzen ve teknolojik ilerlemenin kırılganlığı üzerine
okumak için tıklayınızHestia’nın Yunan mitolojisindeki yeri, ocak ve yuva tanrıçası olarak sakin, birleştirici ve kutsal bir varoluşu temsil eder. Bu rol, Emmanuel Levinas’ın öteki etiğiyle, birey ile öteki arasındaki sorumluluk bağını merkeze alarak derin bir felsefi diyalog kurma potansiyeli taşır. Hestia’nın toplumu birleştiren gücü, bireyin ötekiyle karşılaşmasında etik bir temel olarak düşünülebilir
okumak için tıklayınızEfsanenin Kökeni Altın Post, Antik Yunan mitolojisinde İason ve Argonautlar’ın destansı yolculuğunun merkezinde yer alır. Kutsal bir koçun postu, Kolhis’te bir meşe ağacında, ejderhanın bekçiliğinde saklıdır. Bu nesne, yalnızca maddi bir hazine değil, aynı zamanda güç, meşruiyet ve tanrısal lütfun simgesidir. İnsanlık tarihine bakıldığında, böylesi nesneler—kutsal kâseler, sihirli taşlar ya
okumak için tıklayınızİletişimin Tanrısal Habercisi Hermes, Yunan mitolojisinde iletişimin, ticaretin, hilenin ve sınırlar arasında gezinen bir tanrı olarak belirir. Hızlı, kurnaz ve her yere sızabilen bir figür olan Hermes, mesajları taşır, sınırları aşar ve insan ile tanrılar arasında köprü kurar. Mark Zuckerberg, Facebook’un yaratıcısı olarak, modern çağda bu arketipin dijital bir yansıması
okumak için tıklayınızAntik Mısır’da firavunlar, tanrı-kral kavramını toplumsal düzeni sağlamlaştırmak ve hiyerarşiyi meşrulaştırmak için ustalıkla kullandılar. Bu kavram, yalnızca bir yönetim biçimi değil, aynı zamanda toplumun tüm katmanlarını bir arada tutan derin bir inanç sistemiydi. Firavunlar, kendilerini tanrılarla insanlar arasında bir köprü olarak konumlandırarak, hem dini hem de dünyevi otoritelerini pekiştirdiler. Bu
okumak için tıklayınızHayvanlar, insanlık tarihinin en eski anlatılarından itibaren rüyalarda, mitolojilerde ve kültürel imgelerde güçlü bir yer edinmiştir. Bu varlıkların sadece fiziksel dünyada değil, aynı zamanda zihnin derinliklerinde, bilinçaltının karmaşık koridorlarında da iz bıraktığı açıktır. Rüyalar ve mitolojiler, insanın kendi varoluşsal sorularıyla, korkularıyla, arzularıyla ve doğayla ilişkisiyle yüzleştiği bir alan sunar. Hayvanlar,
okumak için tıklayınızMitler, insanlığın anlam arayışında köklü bir yer tutar; ancak Carl Gustav Jung, Gilles Deleuze ve Sigmund Freud’un bu anlatılara yaklaşımları, insan zihninin, toplumun ve kültürün farklı katmanlarını aydınlatır. Jung için mitler, evrensel bir bilinçdışının yansımalarıdır; Deleuze içinse köksüz, göçebe anlatılar olarak sabit anlamlara direnirler. Freud’un Totem ve Tabusu ise bu
okumak için tıklayınızKral Arthur ve Excalibur efsanesi, yüzyıllar boyunca ideal yöneticinin ne olması gerektiğine dair güçlü bir anlatı sunar. Bu efsane, bir kılıcın ve onun sahibinin hikayesi üzerinden liderlik, güç, adalet ve insan doğasının karmaşıklığını ele alır. Anlatının gücü, yalnızca tarihsel bir masal olmaktan öte, evrensel imgeler ve semboller aracılığıyla insanlığın yönetim
okumak için tıklayınızİnsanlığın Yeni Eşiği Neuralink gibi beyin-makine arayüzleri, insan bilincini doğrudan teknolojiyle birleştirerek, Heidegger’in Dasein kavramını yeniden düşünmeye zorluyor. Dasein, insanın dünyada var olma biçimi, kendi varlığını sorgulama yetisi ve çevresiyle kurduğu anlamlı ilişki olarak tanımlanır. Ancak bu arayüzler, insanın biyolojik sınırlarını aşarak bilinci makineyle bütünleştiriyor. Bu, Dasein’in yalnızca insan bedenine
okumak için tıklayınızZeus’un otoriter yönetimi, mitolojik bir arketip olarak, güç, kontrol ve meşruiyet kavramlarını sorgulayan bir ayna sunar. Antik Yunan mitolojisinde Zeus, tanrılar ve insanlar üzerinde mutlak bir egemenlik kurar; gökyüzünün, adaletin ve düzenin efendisi olarak hem korku uyandırır hem de hayranlık toplar. Günümüzün “güçlü lider” kültü ise, modern toplumlarda otorite, karizma
okumak için tıklayınızTruva Savaşı’nın tahta atı, insanlık tarihindeki en güçlü anlatılardan biri olarak, stratejik aldatmanın yalnızca bir savaş hilesi olmadığını, aynı zamanda insan doğasının, toplulukların ve medeniyetlerin karmaşık dinamiklerini yansıtan bir simge olduğunu gösterir. Bu anlatı, Homeros’un İlyada ve Odysseia eserlerinde mitolojik bir çerçevede hayat bulurken, zamanla politik, toplumsal ve bireysel bağlamlarda
okumak için tıklayınızPrometheus efsanesi, insanlığın ateşle olan ilişkisini ve bu ilişkinin getirdiği derin sonuçları anlatan zamansız bir hikâyedir. Ateş, yalnızca fiziksel bir araç değil, aynı zamanda bilgi, güç ve dönüşümün sembolüdür. Prometheus’un tanrılardan ateşi çalarak insanlara sunması, teknolojik ilerlemenin hem kurtarıcı hem de tehlikeli doğasını sorgulayan bir anlatı sunar. Bu metin, efsanenin
okumak için tıklayınızHypatia’nın öldürülmesi, tarihin en çarpıcı ve çok katmanlı olaylarından biridir. İskenderiye’nin son büyük düşünürlerinden biri olan bu matematikçi, astronom ve filozofun trajik sonu, yalnızca bir bireyin kaybı değil, aynı zamanda insanlığın bilgi arayışındaki kırılganlığın bir göstergesidir. Bu metin, Hypatia’nın ölümünü, bilimsel düşüncenin bastırılmasının bir simgesi olarak ele alırken, olayın tarihsel,
okumak için tıklayınızPanoptikonun Dijital Dönüşümü ve Genişleyen Sınırları Foucault’nun 18. yüzyıl hapishane tasarımı olarak tanımladığı panoptikon, günümüzde dijital alanda çok daha karmaşık bir forma büründü. Jeremy Bentham’ın orijinal tasarımında, tek bir gözetleyicinin çok sayıda mahkumu gözlemlemesi esas alınmıştı. Modern dijital panoptikon ise merkezi olmayan, çok katmanlı ve sürekli genişleyen bir yapıya sahip.
okumak için tıklayınızBireyin İç Dünyasında Fragmanlar Tezer Özlü’nün Çocukluğun Soğuk Geceleri, bireysel belleğin parçalı ve travmatik doğasını, otobiyografik bir anlatı üzerinden derinlemesine işler. Özlü’nün yazımı, çocukluk anılarının keskin ama kopuk imgeleriyle, bireyin kendi geçmişiyle yüzleşmesini bir tür içsel sorgulama olarak sunar. Bu anlatı, Franz Kafka’nın Dava ve Değişim’deki bireyin anlaşılmaz bir sistem
okumak için tıklayınızSanatın Çoğaltımındaki Boşluk Adorno’nun kültür endüstrisi eleştirisi, sanat eserinin biricikliğini ve otantikliğini tehdit eden seri üretim süreçlerini hedef alır. Sanatın, endüstriyel mekanizmalar aracılığıyla metalaşması, onun aurasını, yani tarihsel ve bağlamsal özgünlüğünü yok eder. NFT sanatı, bu eleştiriyi dijital bir boyuta taşır. Dijital ortamda bir eserin “biricik” olduğu iddiası, blockchain teknolojisiyle
okumak için tıklayınızRaskolnikov’un İdeali ve Nietzsche’nin Gölgesi Raskolnikov’un “üstün insan” fikri, Dostoyevski’nin Suç ve Ceza eserinde, bireyin ahlaki sınırları aşarak kendi yasalarını yaratabileceği düşüncesiyle şekillenir. Bu ideal, Nietzsche’nin übermensch kavramıyla yüzeysel bir akrabalık taşır: Her ikisi de sıradan ahlakın ötesine geçmeyi, bireyin kendi değerlerini yaratmasını savunur gibi görünür. Ancak Raskolnikov’un ideali, Nietzsche’nin
okumak için tıklayınızRomantizmin Çığlığı: Werther’in Acısı Goethe’nin Genç Werther’in Acıları, 18. yüzyılın Sturm und Drang hareketinin bir yansıması olarak, bireyin iç dünyasındaki fırtınaları ve toplumsal normlarla çatışmasını merkeze alır. Werther’in intiharı, romantik bir aşk idealinin peşinde koşan bir ruhun trajik sonu gibi görünse de, daha derin bir sorgulamaya işaret eder. Werther’in Lotte’ye
okumak için tıklayınız